Χριστός Ανέστη!

30 Σεπτεμβρίου 2011

Το βυζαντινό Παραμύθι


«Το βυζαντινό Παραμύθι» είναι η Ιστορία μας σαν παραμύθι. Μια ιστορία αγάπης, ενταγμένης μέσα στο θέλημα του Θεού, που βασίλευε στην Βασιλεύουσα, ξεπερνούσε τελικά τα ανθρώπινα, τις ανθρώπινες αδυναμίες και θελήσεις και χάριζε την πρώτη θέση στην αγάπη και την ειρήνη. 
«Το βυζαντινό Παραμύθι» προβάλλει τα ιστορικά γεγονότα αντάμα με την καθημερινότητα των Βυζαντινών.

Για περισσότερες πληροφορίες πατήστε εδώ.





Μοιράστε το


Η τέλεια αγάπη

Από τις διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

"Άκουσε, παιδί μου, να σου ειπώ. Η τελεία αγάπη είναι να πουλήσης όλα σου τα πράματα, να τα δώσης ελεημοσύνη και να πηγαίνης και εσύ να εύρης κανένα αυθέντη να πουληθής σκλάβος. Και όσα πάρης, να τα δώσης όλα. Να μη κράτησης ένα άσπρο. Ή μπορείς να το κάμης αυτό να γένης τέλειος; Βαρύ σου φαίνεται ...

Δέν ημπορείς να το κάμης αυτό; Κάμε άλλο: Μη πουληθής εσύ σκλάβος. Μόνο πούλησε τα πράματά σου. Δώσε τα όλα ελεημοσύνη. Το κάμνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται και αυτό.

Ας έλθωμε παρακάτω. Δεν ημπορείς να δώσης όλα σου τα πράγματα. Δώσε τα μισά. Δώσε από τα τρία ένα. Δώσε από τα πέντε ένα. Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.

Κάμε άλλο. Δώσε από τα δέκα ένα. Το κάμνεις; Ακόμη βαρύ σου φαίνεται.

Κάμε άλλο. Μη κάμης ελεημοσύνη. Μη πουληθής σκλάβος. Ας έλθωμε παρακάτω: Μη πάρης το ψωμί του άδελφού σου, μη πάρης το εξωφόρι του. Μη τον κατατρέχεις.
ΜΗ ΤΟΝ ΤΡΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΣΟΥ. Μήτε και αυτό το κάμνεις;

Ας έλθωμε παρακάτου. Κάμε άλλο: Τον ευρήκες τον αδελφό σου μέσα εις την λάσπην και δεν θέλεις να τον εβγάλης. Καλά. Δεν θέλεις να του κάμης καλό. Μη του κάμης κακό. Άφησέ τονε.

Πώς θέλομεν να σωθούμεν, αδελφοί μου, τo ένα μας φαίνεται βαρύ, το άλλο βαρύ. Που να πάμε παρακάτου. Δέν έχομε να κατεβούμεν. Ο Θεός είναι εύσπλαγχνος. Ναι. Μα είναι και δίκαιος. Έχει και ράβδον σιδηράν. Λοιπόν αν θέλωμεν να σωθούμεν πρέπει να έχωμεν την αγάπην εις τον Θεόν και εις τους αδελφούς μας».


Μοιράστε το


23 Σεπτεμβρίου 2011

Πώς μπορεί να χαθεί ένας πελάτης;

Ο καταναλωτής, όταν αγοράζει και καταναλώνει (χρησιμοποιεί) ένα προϊόν, είτε αυτό είναι γάλα είτε αυτοκίνητο, βιώνει κάποιο από τα ακόλουθα επίπεδα ικανοποίησης:

· Πολύ ικανοποιημένος

· Ικανοποιημένος

· Αδιάφορος

· Δυσαρεστημένος

· Πολύ δυσαρεστημένος


Το τι θα βιώσει ο καταναλωτής έχει να κάνει με το βαθμό στον οποίο το προϊόν/υπηρεσία θα αντεπεξέλθει στις προσδοκίες του. Οι προσδοκίες του διαμορφώνονται από διαφημίσεις, φίλους, πωλητές, προηγούμενη εμπειρία κ.λπ. Αν, για παράδειγμα, μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας ισχυρίζεται ότι η κάλυψή της φθάνει στο 99% της επικράτειας, τότε ανεβάζει τις προσδοκίες του καταναλωτή, ο οποίος θα απογοητευτεί αν διαπιστώσει ότι ο ισχυρισμός αυτός είναι αναληθής.

Η πιθανότητα, λοιπόν, ο καταναλωτής να αγοράσει ξανά την ίδια μάρκα έχει να κάνει με το βαθμό ικανοποίησής του, με το αν δηλαδή το προϊόν άξιζε τα λεφτά του (value for money). Πολλοί επιχειρηματίες αδυνατούν να καταλάβουν τη διαφορά ανάμεσα στο «πολύ ικανοποιημένος» και στο «ικανοποιημένος». Στην πρώτη περίπτωση, ο πελάτης παραμένει πιστός στην εταιρεία, κλείνει τα αυτιά σε ανταγωνιστικές προσφορές, αγοράζει κι άλλα, διαφορετικά προϊόντα της εταιρείας, παύει να είναι ευαίσθητος στην τιμή, ενώ, ίσως το πιο σημαντικό, αποτελεί τον καλύτερο «διαφημιστή» της. Αντίθετα, ο πελάτης που είναι απλώς ικανοποιημένος δεν είναι απαραίτητο ότι θα αγοράσει ξανά από την επιχείρηση, γιατί αν βρει άλλον προμηθευτή που θα τον ικανοποιήσει περισσότερο θα φύγει. Εξάλλου, περίπου το 80% των πελατών που αλλάζουν προμηθευτή δηλώνουν ικανοποιημένοι από τον προηγούμενο προμηθευτή τους.

Αν λοιπόν η απλή ικανοποίηση δεν είναι αρκετή, τότε μπορεί κάποιος να φανταστεί τι θα συμβεί αν ο καταναλωτής δυσαρεστηθεί, είτε λίγο είτε πολύ, από το συγκεκριμένο προϊόν ή υπηρεσία. Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών, οι καταναλωτές δυσαρεστούνται από το 25% των αγορών τους. Όμως, αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι ότι το 95% εξ αυτών δεν παραπονείται, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία δεν θα αγοράσει ξανά από το συγκεκριμένο προμηθευτή.

Πολλές εταιρείες, λοιπόν, αδυνατούν να ικανοποιήσουν όλους τους πελάτες τους, με αποτέλεσμα κάποιοι από αυτούς να φύγουν. Βέβαια, και να φύγουν ορισμένοι, δεν έγινε και τίποτα, σωστά; Αν σκεφτόμαστε μ’ αυτό τον τρόπο, τότε ίσως στο μέλλον να βρεθούμε σε δυσάρεστη θέση, αφού ο ανταγωνιστής, που θα κάνει καλύτερη δουλειά από εμάς, θα μας πάρει την πελατεία.



Πιστή πελατεία και παράπονα

Ο βοηθός μάνατζερ ενός ξενοδοχείου πρόσεξε ότι στο γραφείο του διευθυντή υπήρχε ένα πάκο με παράπονα. «Ξέρεις πόσο πολύ βαριέμαι να τα απαντήσω;», του είπε ο διευθυντής, σπεύδοντας να συμπληρώσει, «είναι χάσιμο χρόνου, αφού στην καλύτερη περίπτωση θα επιστρέψει μόλις το 5%». Ο βοηθός, όμως, που είχε διαφορετική άποψη, πήρε το πάκο με τα παράπονα λέγοντας στο αφεντικό του ότι θα απαντούσε αυτός και ψιθύρισε φεύγοντας ότι θα τους φέρει όλους πίσω.

Αφού συνέταξε ένα γράμμα όπου ευχαριστούσε τους επισκέπτες για το χρόνο που αφιέρωσαν για να γράψουν στην επιχείρηση, τους ζήτησε συγγνώμη και ανέφερε τι έγινε για να μην παρουσιαστεί ξανά το ίδιο πρόβλημα. Επίσης, τους πρόσφερε δωρεάν διαμονή, ζητώντας τους να επικοινωνήσουν με τη γραμματέα του για να κάνουν κράτηση. Με τον τρόπο αυτό θα έκανε τους πελάτες να αισθανθούν σημαντικοί, ενώ την ίδια στιγμή θα μπορούσε να διαπιστώσει πόσοι απ’ αυτούς θα επέστρεφαν στο ξενοδοχείο.

Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού το 90% όσων είχαν παραπονεθεί γραπτώς είχε επιστρέψει ή είχε κάνει κράτηση για να έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον. Η εφ’ όρου ζωής αξία των επισκεπτών αυτών ήταν 100.000 ευρώ… Συν τοις άλλοις, ο νεαρός μάνατζερ κατάφερε να αντιστρέψει την αρνητική δημοσιότητα σε θετική, αφού αρκετοί από αυτούς τους πελάτες έπεισαν και άλλα ζευγάρια να έρθουν μαζί τους.



Απόσπασμα από το βιβλίο: Παράπονα Πελατών Μπελάς... ή ευκαιρία; (Σειρά Business Life)
των Εκδόσεων Αθ. Σταμούλη

Αντί να ξοδεύετε χρήματα για να προσελκύσετε νέους πελάτες, στο εγχειρίδιο αυτό θα μάθετε γρήγορους, πρακτικούς και ανέξοδους τρόπους για να αντιμετωπίσετε τα παράπονα των πελατών σας και να τους κρατήσετε για πάντα πιστούς στην επιχείρησή σας! Με απλή, κατανοητή γλώσσα και μέσα από πολλά εύστοχα παραδείγματα και σκίτσα, θα κατανοήσετε πόσο σημαντικά είναι τα παράπονα για μια επιχείρηση. Μεταξύ άλλων, εξετάζονται: Τι θέλουν οι πελάτες όταν παραπονούνται, Χειρισμός παραπονούμενων πελατών, Σύνταξη απαντητικής επιστολής, Επιλογή και εκπαίδευση προσωπικού, Τα παράπονα των υπαλλήλων, Τρόποι ενθάρρυνσης των πελατών να παραπονεθούν, Οφέλη από τη σωστή διαχείριση των παραπόνων. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, θα καταλάβετε ότι τα παράπονα των πελατών είναι δώρα, αρκεί να γνωρίζετε πώς να τα ξετυλίξετε. Χειριστείτε τα παράπονα σωστά και θα εκπλαγείτε με τα αποτελέσματα...



Μοιράστε το


Το παράδειγμα μιλάει...


- Γέροντα, οι άνθρωποι πού ζουν πνευματικά στον κόσμο πρέπει να δείχνουν στους κοσμικούς ότι νηστεύουν;

- Όταν πρόκειται για διατεταγμένες νηστείες της Εκκλησίας μας, Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές κ.λπ., τότε πρέπει, γιατί αυτό είναι ομολογία πίστεως. Οι άλλες όμως νηστείες, δηλαδή αυτές πού γίνονται από άσκηση, για την αγάπη τού Χριστού ή για να εισακουσθεί ή προσευχή μας σε ένα αίτημα μας, πρέπει να γίνονται κρυφά. Σκοπός είναι να ζούμε ορθόδοξα, όχι απλώς να μιλούμε ή να γράφουμε ορθόδοξα. Αυτό, βλέπεις, ένα κήρυγμα δεν πληροφορεί, δεν αλλοιώνει τον άλλον, όσο καλό και αν είναι, αν ό ιεροκήρυκας δεν έχει βίωμα.

- Αν, Γέροντα, ό ακροατής ή ό αναγνώστης έχει καλή διάθεση;

- Έ, τότε αυτός έχει ήδη την θεία Χάρη, γι’ αυτό και Τελείται. Ένας όμως πού δεν έχει καλή διάθεση θα πάρει και θα εξέταση αυτά πού λέει ό ιεροκήρυκας και δεν θα έχει καμμιά ωφέλεια. Το να σκεφτόμαστε ορθόδοξα είναι εύκολο• το να ζούμε όμως ορθόδοξα θέλει κόπο. Μια φορά ένας θεολόγος είχε κάνει μια ομιλία και είχε πει να πάνε να δώσουν αίμα, γιατί υπήρχε ανάγκη. Και πράγματι πολλοί παρακινήθηκαν και έδωσαν πολύ αίμα. Εκείνος όμως δεν έδωσε ούτε μία σταγόνα, αν και είχε… μπόλικο. Οι άλλοι τότε σκανδαλίσθηκαν. «Εγώ, τους είπε εκείνος, με την ομιλία πού έκανα και παρακίνησα τον κόσμο να δώσει αίμα, είναι σαν να έδωσα το περισσότερο αίμα»! Έτσι ανέπαυε τον λογισμό του. Καλύτερα ήταν να μην έκανε την ομιλία και αθόρυβα να πήγαινε να δώσει λίγο αίμα. Ή ζωή μετράει. «Εγώ είμαι δεξιός», μού είπε ένας πού δεν είχε καμμιά σχέση με την Εκκλησία. «Άμα δεν κάνης σταυρό, τι ωφελεί; τού είπα. Το χέρι πού δεν κάνει σταυρό τι ωφελεί πού είναι δεξί; Σε τι διαφέρει από το αριστερό πού δεν κάνει σταυρό; Εκείνο έτσι και αλλιώς δεν κάνει σταυρό». Αν εσύ είσαι δεξιός και δεν κάνης σταυρό, σε τι διαφέρεις από τους αριστερούς; Ό σκοπός είναι να είσαι άνθρωπος πνευματικός, να ζεις κοντά στον Χριστό, τότε βοηθάς και τους άλλους.

Όταν ό άνθρωπος έχει ζωή σωστή, το έργο του πληροφορεί. Σε μία πόλη ήταν ένας Προτεστάντης πού όλους τους κατηγορούσε- τι κληρικούς, τι δεσποτάδες. Εκεί κοντά σε ένα μοναστήρι ασκήτευε και ένας μοναχός. Μία φορά ρώτησε τον Προτεστάντη ένας άθεος: «Καλά, όλους τους δεσποτάδες, τους παπάδες τους κατηγορείς. Γι’ αυτόν τον καλόγερο τι έχεις να πεις;». «Αυτόν τον παραδέχομαι, τού λέει, γιατί διαφέρει από τους άλλους». Ένας πιστός, όπου και αν είναι, πόσο βοηθάει, όταν ζει σωστά! Θυμάμαι, ένας γνωστός μου αστυνομικός υπηρετούσε στα σύνορα. Εκεί ήταν και Σέρβοι κομμουνιστές, και μάλιστα από τους πιο άθεους, τους πιο έμπιστους τού κόμματος. Όταν έρχονταν Σέρβοι παπάδες στα σύνορα Ελλάδος και Σερβίας, ό αστυνομικός τους φιλούσε το χέρι. Οι κομμουνιστές το πρόσεξαν. Έλληνας αστυνομικός να φιλάει το χέρι των Σέρβων παπάδων! Έκανε μεγάλη εντύπωση στους κομμουνιστές και προβληματίσθηκαν στο θέμα της πίστεως.

Πόσο βοηθούν αυτοί πού έχουν μία θέση, όταν κρατάνε λίγο! Γι’ αυτό και εγώ κοιτάω μετρικούς μεγάλους να τους δω, όταν έρχονται, για να τους βοηθήσω, γιατί αυτοί μπορεί να βοηθήσουν πολύ θετικά με το παράδειγμα. Να, ένας στρατάρχης πού γνωρίζω, είναι παράδειγμα. Και ότι κάνει, το κάνει από μέσα του, με την καρδιά του• δεν το κάνει εξωτερικά. Οι άλλοι πού τον βλέπουν προβληματίζονται και βοήθιουνται. Παλιά και οι άρχοντες τού τόπου είχαν αρχές, πίστευαν. Ξέρετε τι είχε πει μία αρχόντισσα σε κάποιον βουλευτή σε μία πόλη; Είχε πάει με τον σύζυγο της την περίοδο της νηστείας τού Δεκαπενταύγουστου σε ένα γεύμα και είχαν εκεί ψάρια, κρέατα… Αυτή δεν έτρωγε, γιατί νήστευε. Το πρόσεξε ό βουλευτής και της είπε: «Ασθενείς και οδοιπόροι νηστεία δεν κρατούν». «Ναι, οδοιπόροι με ρόδες!», τού απάντησε εκείνη και δεν άγγιξε τίποτε από τα αρτύσιμα. Στο γεύμα εν τω μεταξύ ήταν και ένας κληρικός πού τους προσφώνησε: «Μεγάλη μου τιμή πού βρίσκομαι μαζί σας κ.λπ.», έλεγε-έλεγε ένα σωρό εγκώμια. Όποτε τον διέκοψε ό άνδρας της αρχόντισσας και τού είπε: «Μη πεποίθατε έπ’άρχοντας, επί νίούς ανθρώπων, οίς ουκ εστί σωτηρία!». Γιατί εκείνος πήγε να τους κολακεύσει. Άλλοτε πάλι είχε πει αυτή ή αρχόντισσα σε έναν καθηγητή Πανεπιστημίου τής Θεολογίας: «Μην κοιτάτε λεπτομέρειες και κόβετε στις εξετάσεις τους παπάδες. Κοιτάξτε να τους περνάτε, γιατί οι επαρχίες δεν έχουν παπά!». Θέλω να πω ότι παλιά οι τοπικοί άρχοντες ενδιαφέρονταν για την Εκκλησία, ήταν παράδειγμα για τον λαό.

Αυτό πού θα βοηθήσει θετικά τους ανθρώπους σήμερα είναι το παράδειγμα μας το χριστιανικό και ή ζωή μας ή χριστιανική. Τους Χριστιανούς πρέπει να τους διακρίνει ή πνευματική λεβεντιά και ή αρχοντιά, ή θυσία. Γι’ αυτό λέω στους λαϊκούς: «Να αγαπάτε τον Χριστό, να έχετε ταπείνωση, να κάνετε το καθήκον σας, και ό Χριστός θα προδώσει την αρετή σας στα μάτια των ανθρώπων». Ή αρετή έχει τυπικό να προδίδει τον άνθρωπο, οπού κι αν βρίσκεται αυτός. Ακόμη και να κρυφθεί, και να υποκριθεί με την διά Χριστόν σαλότητα, ή αρετή θα τον προδώσει, έστω και αργότερα, και ό αποθηκευμένος του θησαυρός, πού θα ανακαλυφθεί τότε μαζεμένος, θα βοηθήσει πάλι πολλές ψυχές• ίσως τότε περισσότερο.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Β’ – ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
Ηλεκτρονικό κείμενο από : http://gerontes.wordpress.com


Μοιράστε το


16 Σεπτεμβρίου 2011

Ποιος είναι ο Ανεμοθόδωρος;


Διαβάστε μέσα από το βιβλίο Ανεμοθόδωρος της Άννας Ιακώβου

Ο Θοδωρής τις ήξερε όλες τις ιστορίες ετούτες. Ήξερε και τον Μουσούρ που γύρναγε στις γειτονιές κουτσαίνοντας να ζητιανέψει. Γνώριζε και τον Αχμέτ μα και τον Χασάν που έτρεμε από τότε τα ύψη και μήτε σε σκαλί δεν μπορούσε ν’ ανέβει ο άμοιρος από το φόβο του.

Ήξερε όμως κι όλους τους ανεμοφύλακες. Όταν άκουγε ή μύριζε από μακριά την ανάσα τους, έφερνε αμέσως στο μυαλό του τις μορφές εκείνες που γνώριζε από τις ζωγραφιές στο ταβάνι, μα κι άλλες που έφτιαξε μονάχος με το νου του. Τις ταίριαζε, όπως εκείνος νόμιζε, με τους ανέμους που φυσούσαν κι ευθύς τους έβλεπε ολοζώντανους μπροστά του. Έτσι, ήξερε πάντα με ποιον από εκείνους είχε να κάνει.

Σαν ήταν ήσυχος και γνωστικός ο Θοδωρής, τότε έβανε μπροστά γι’ ασπίδα τα παινέματα και δε λογάριαζε κανένα ανέμι. Όταν όμως είχε κομματάκι λερωμένη τη φωλιά του από τρέλες και ζημιές που είχε καμωμένες, τότε λούφαζε από τρόμο μη και μαζευτούνε οι αγέρηδες και τις πληρώσει ακριβά τις «φρονιμάδες του».

Οι αδερφές του, που τα βλέπανε όλα αυτά, γελούσανε και τον κορόιδευαν. Δεν άργησαν μάλιστα να του κολλήσουν και παρατσούκλι και να τον φωνάζουν «Ανεμοθόδωρο»!
-Ανάθεμά σας, γυναίκες, με τις φοβέρες σας, έλεγε αγανακτισμένος ο παππούς, όταν τον έβλεπε τις ώρες εκείνες τις δύσκολες, που ο αγέρας σφύριζε στα σοκάκια και χτυπούσε τα πορτοπαράθυρα, να γίνεται δειλός και φοβητσιάρης. Ένα αγόρι, μωρέ, είπαμε αμάν να κάνουμε στην οικογένεια μετά από τόσα θηλυκά κι εσείς το κάνατε να σκιάζεται σα γάτα!...
-Γι’ αυτό να τον λέμε και Γατοθόδωρο, είπε γελώντας μια μέρα η Μυρσίνη στον παππού.
-Αν είναι έτσι, τότε να τον λέμε και Γιγαντοθόδωρο, γιατί σκιάζεται και το γίγαντα τον Μουράτ, είπε η Ελένη, η πιο μικρή, σηκώνοντας και τεντώνοντας τα δυο της χέρια ψηλά στην ανάταση, για να δείξει το ύψος του γίγαντα.
-Βρε, πανάθεμά σας θηλυκά, βροντοφώναξε μ’ αγριάδα ο παππούς, χτυπώντας, έτσι που καθόταν, με δύναμη το χέρι του πάνω στο γόνατό του. Ποιος σας είπε πως φοβάται τον Μουράτ;



Εκείνες, δίχως να τρομάξουν από το απότομο το ξέσπασμα του παππού και πιασμένες και οι τρεις από τα χέρια που σταύρωναν και πλέκονταν συναμεταξύ τους και συνεχίζοντας μουρμουριστά ένα τραγούδι απ’ τα παιχνίδια τους να λένε και να κουνιούνται ρυθμικά, του απάντησαν…
-Κανείς δε μας το είπε. Μόνες μας το καταλάβαμε.
-Και πώς το καταλάβατε δηλαδή, ρώτησε ανήσυχος ο γέρος.
-Να, προχθές το απόγευμα που περνούσε από το σοκάκι ο Μουράτ, είπε η Στέλλα, τον φωνάξανε όλα τα παιδιά για να μετρηθούνε μαζί του.
-Τότε κάθισε στα σκαλάκια μπρος στο σπίτι μας ο γίγαντας, πετάχτηκε η Ελένη, κι όλα τα παιδιά ήρθανε δίπλα του και αρχίσανε να μετρούνε τις πατούσες τους με τις πατούσες του που ήτανε μεγάλες σαν βάρκες, τις παλάμες τους με τις παλάμες του που ήτανε σαν δυο κουπιά. Και γελούσαν και χαιρόντουσαν όλοι. 
-Και τη μύτη του μετρούσανε που έμοιαζε με μελιτζάνα, συμπλήρωσε η Μυρσίνη, και τ’ αυτιά του λογάριαζαν πως ήτανε σαν ξεροτηγανισμένοι γκιουζλεμέδες, και τα δάχτυλα του τραβούσανε που ήτανε το καθένα τους σαν σουτζούκι κι εκείνο το σημάδι…., την ελιά στο μάγουλό του αγγίζανε …
-Μονάχα ο δικός μας πήγε και τρύπωσε μέσα στην αυλή της θεια-Μερόπης, είπε σιγά η Στέλλα, σαν και να ήτανε ντροπή ετούτος ο λόγος που ξεστόμιζε. Κι απάνω μάλιστα στην τρομάρα του έριξε και το ταψί με το μπούκοβο που το είχε βγάλει η θεια στον ήλιο για να λιαστεί.
-Χα-χα-χα, κακάρισαν σαν κότες όλες μαζί!
Ο παππούς φούντωσε κι άναψε ολόκληρος, έτσι που τις είδε να γελούνε.
-Ντροπή σας, κορίτσια, τους είπε αυστηρά. Ένα τόσο δα ψιχαλάκι και να το κοροϊδεύετε εσείς, ολόκληρες κοπέλες!... Και τι είναι; Ένα σπουργιτάκι, μια στάλα είναι. Αντί να του δίνετε θάρρος, γιατί, μην ξεχνάτε πως άντρας θα γίνει και πως απ’ αυτόν θα καρτεράτε κι εσείς μεθαύριο, εσείς τον σκιάζετε ακόμη περισσότερο.
-Μα τι λες, παππού, πετάχτηκε αναμμένη η Στέλλα η μεγαλύτερη. Να δώσουμε κι άλλο θάρρος στον Ανεμοθόδωρο; Να γκρεμίσει θέλεις και το σπίτι; Καλό του κάνει να φοβάται και κάτι. Εγώ δεν τον λυπάμαι καθόλου.
-Σκληρές που είναι π’ ανάθεμά τες, σκέφτηκε ο γέρος. Τι πράμα είναι τούτα τα θηλυκά;

Ο παππούς άλλη κουβέντα δεν τους είπε. Τις άφησε κάτω στην αυλή να παίζουν τα παιχνίδια τους κι ανέβηκε αργά τη σκάλα του σπιτιού του. Η πρωινή ανοιξιάτικη δροσιά είχε ποτίσει τα σκαλοπάτια, τα φούσκωσε, τα μαλάκωσε κι έτσι δεν άκουγες παραπονιάρικα τριξίματα. Περπάτησε στο ξύλινο μπαλκόνι με τη δαντελωτή κορνίζα που το στόλιζε, τρέχοντας ψηλά, πάνω από τα κάγκελα. Το μπαλκόνι αγκάλιαζε το σπίτι γύρω-γύρω. Έτσι μπορούσες να βλέπεις από την μπροστινή μεριά, τη μεριά του νότου, σχεδόν ολάκερο το χωριό, από πίσω, τη μεριά τη βορινή, μπορούσες ν’ αγναντεύεις την κορφή της καταπράσινης Ροδιανής, απ’ την ανατολή να χάνεται το μάτι σου στων αμπελιών τη γη και κατά τη δύση να βουτάς στα γαλανά του Αιγαίου. Ο παππούς, σαν έκανε σχεδόν το γύρω του σπιτιού, πήγε και στάθηκε από τη μεριά που αντικρίζεις τη θάλασσα. Βλέπει τότε πάνω στα ξύλινα τα κάγκελα του χαγιατιού καθισμένο τον Θοδωρή με τα πόδια του να κρέμονται έξω από το μπαλκόνι, στο κενό.

Χάρηκε ο παππούς για τούτη εδώ τη συνάντηση και βιάστηκε να του γλυκομιλήσει.
-Βρε Θοδωράκη! Πού σκαρφάλωσες εκεί πάνω, γιαβρίμ; Θα πέσεις. Δε φοβάσαι να κρέμονται τα πόδια σου τόσο ψηλά από το χώμα;

Το παιδί γύρισε και τον κοίταξε αγριεμένο.
-Δε φοβάμαι, του είπε κοφτά.

Ο παππούς το πλησίασε και πέρασε το χέρι του μπροστά στο κορμί του, για να το κρατάει και να το σιγουρέψει να μην πέσει.
-Σαν να μη σε βλέπω καλά σήμερα, τζιέρι μου! Σου κακοφάνηκε μου φαίνεται που σηκώθηκες πρωί-πρωί και πριν ακόμη ξυπνήσει ο ήλιος.
-Δε θέλω να πάω στη Σμύρνη, είπε με πείσμα το παιδί.
-Δε θες να πας στη Σμύρνη; ρώτησε έκπληκτος ο παππούς. Πώς και γίνηκε αυτό; Εσύ τόσο καιρό περίμενες ετούτο το ταξίδι. Εσύ και οι αδερφές σου. Και τώρα δε θέλεις να πας;
-Εκείνες το περιμένανε. Είναι γυναίκες και λαχταρούνε για κόσμο και βίζιτες και τρελαίνονται  για περατζάδα στα μαγαζιά και ψώνια.
-Γιατί; Εσένα δε σου αρέσει η αγορά στη Σμύρνη; Θα σε κεράσουν και σερμπέτι! Θα σε τρατάρουν και εκμέκ από το ξακουστό της πόλης! Θα δεις και τα ξαδέρφια σου, τον Αντρέα και το Μαρουσώ, θα δεις τη θεία σου την Κλειώ, το θείο Σαράντη, μπορεί, μπρε, να συναντήσεις πάλι εκείνον τον τουλουμπατζή, τον πυροσβέστη που σβήνει τις φωτιές, θυμάσαι, όπως και την άλλη φορά, και να σου δώσει να φορέσεις το καπέλο του!...
-Δε θέλω να φορέσω το καπέλο του τουλουμπατζή, φώναξε πεισματάρικα ο Θοδωρής. Και τη γλύκα; Τι να την κάνω τη γλύκα από το σερμπέτι και το εκμέκ. Όλα θα χαθούν, όταν θα έρθει η ώρα που θα με κεράσει και ο θείος Σαράντης στο φαρμακείο του κανένα από εκείνα τα παχιά κόκκινα σιρόπια που είναι σκέτο φαρμάκι ή εκείνα τα μαυροζούμια που βρωμάνε φαρμακίλα, είπε το παιδί, κάνοντας έναν μορφασμό σαν να γευόταν ή σαν να μύριζε κιόλας ετούτο το φαρμάκι που έλεγε.
-Μα τα φάρμακα ο θείος σου τα δίνει για καλό κι όχι για να σε φαρμακώσει.
-Και τα καλοκαίρια…. Δε θέλω να ξανάρθουν τα καλοκαίρια, είπε και κλώτσησε με το πόδι του στον αέρα. Μαζί με τα δώρα που μας φέρνουν, κουβαλούν και μια οκά φαρμάκια που μας στριμώχνουν στις γωνιές του σπιτιού για να τα πιούμε. Ευτυχώς που ο πατέρας μου δεν είναι φαρμακοποιός.
-Ευτυχώς! Γιατί, αν θελήσει να σε ταΐσει από τούτα που πουλάει, θα σου μείνει μόνο η γλύκα. Έδωκε για χάρη σου φαίνεται ο Θεός και γίνηκε έμπορος σταφίδας κι όχι φαρμακοποιός, είπε γελώντας με την ψυχή του ο παππούς.
-Εγώ στη Σμύρνη σήμερα δεν πάω, μουρμούρισε μέσα απ’ τα δόντια του  κοφτά ο Θοδωρής για μια ακόμη φορά και γυρίζοντας απότομα το κεφάλι αντάμωσε πέρα, μακριά τη θάλασσα.
Ο παππούς παραξενεύτηκε στην αρχή με τα πείσματα του Θοδωρή. Μα σαν είδε καλύτερα το πρόσωπό του, κατάλαβε τι ήτανε όλα τούτα.
-Κάτι άλλο να κρύβεται εδώ, συλλογίστηκε ... και ξαφνιασμένος λογάριασε….
-Για δες πώς σκοτείνιασαν τα μάτια του τώρα που αγναντεύει τη θάλασσα και γίνηκε το χρώμα τους ίδιο με το δικό της.

Χάθηκε και το χρώμα της αυγής από τα μάγουλά του και συννεφιάσανε σαν τον ουρανό. Και το τρυφερό του δέρμα, το πουπουλένιο, σαν να μπιμπίκιασε απ’ την ανατριχίλα. Δεν του φταίει η Σμύρνη και του μπάρμπα του το φαρμακείο που δε θέλει σήμερα ετούτο το ταξίδι, σκέφτηκε, κι αχνογελάσανε τα χείλη του. Μα πού θα μου πάει, θα τον ξεψαχνίσω για τα καλά εγώ….

-Συννεφιές έχει σήμερα ο ουρανός, είπε σιγανά, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στον Θοδωρή. Συννεφιές και μπουνάτσα. Μπορεί να βρέξει κιόλας. Βλέπεις, ο Απρίλης είναι στις γλύκες του.
-Θα χαλάσει δηλαδή ο καιρός; ρώτησε τάχα αδιάφορα το παιδί, κοιτώντας ίσια μπροστά.
-Βρε, είναι στις γλύκες του σου λέω, είπε ο παππούς. Α! Θοδωράκη..., δεν ξέρεις τι θα πει Απρίλης.
-Τι θα πει δηλαδή, Απρίλης, ρώτησε ειρωνικά το παιδί σαν να μην πίστευε στα λόγια του παππού.
-Απρίλης θα πει γλύκα. Τα πάντα ξεχειλίζουν γλύκα κι ευωδιά. Η γη, ο ουρανός, η θάλασσα, τα βουνά, τα δέντρα, τα πουλιά, οι άνθρωποι, ακόμη και οι άνεμοι γιομίζουν γλύκα, είπε, και τον κοίταξε με την άκρη του ματιού του.
-Οι άνεμοι..., ψέλλισε ξαφνιασμένο το παιδί, κι αναπήδησε πάνω στο κάγκελο.
-Να! Τώρα, που βγαίνουν μες στ’ αμπέλια οι παπαρούνες…., είπε ο παππούς, και στάθηκε για μια στιγμή κοιτάζοντάς το στα μάτια. Και οι ανεμώνες, σαν ξεπετάγονται στης Ροδιανής τα καταπράσινα λιβάδια… Πες μου, τις αγγίζουνε ποτέ οι άνεμοι;

Το παιδί κούνησε αργά το κεφάλι του πέρα-δώθε, δίχως να βγάλει μιλιά.
-Μήτε τις σπάνε, συνέχισε ο παππούς, μήτε και τις πατούνε με τις γιγαντοπατούσες τους. Μονάχα τις χαϊδεύουν απαλά, κάνοντάς τες να κυματίζουν σαν θάλασσες.

Ο Θοδωρής άκουγε σαν χαμένος, αφήνοντας το στόμα του ανοιχτό.
-Και τα πλατάνια και τις λεύκες που τώρα βγάζουνε τα πρώτα φύλλα, πες μου, τα παλεύουν οι αγέρηδες τα κλωνάρια τους για να τα ξεριζώσουν; Και τα πουλιά, τα πειράζουν τα πουλιά τώρα που στεριώνουν τις φωλιές τους στ’ ακροκλάδια... Και η θάλασσα, δε στέκει ακούνητη όλη τούτη την εβδομάδα μα και την άλλη, που βγαίνουνε οι τράτες και ψαρεύουν για των Βαγιών τα ψάρια;
-Μα πώς και γίνεται αυτό; ρώτησε μ’ απορία το παιδί.
-Θαρρώ πως ζαλίζονται από την ευωδιά των λουλουδιών τ’ Απρίλη. Γεμίζει κάθε τέτοια εποχή ο κόσμος με τριαντάφυλλα, μυρωδάτα ζουμπούλια και πασχαλιές. Οι αγέρηδες θέλουν-δε θέλουν γίνονται ένα μ’ εκείνο των λουλουδιών το μύρο. Γιατί  είναι, βλέπεις, φτιαγμένοι από την ίδια πάστα. Και σαν γενεί αυτό, μαλακώνει η ψυχή τους, γλυκαίνει η καρδιά. Κι άμα γλυκάνει η καρδιά, μάτια μου, όλα τότε είναι αλλιώτικα και γι’ ανθρώπους και γι’ ανέμους.
-Όλων των ανέμων μαλακώνει η καρδιά; ρώτησε μ’ αγωνία ο Θοδωρής. Ακόμη κι εκείνων των άγριων που σαν θεριά μουγκρίζουν, όταν περνούν απ’ το χωριό;
Ο παππούς στάθηκε για λίγο και τον κοίταξε χαμογελώντας.
-Αυτοί, να ξέρεις, όταν μπει ο Απρίλης με τις μυρωδιές και τα χρώματα, φεύγουν από προσώπου γης, γιατί φοβούνται την ευωδιά, όπως ο διάβολος το λιβάνι. (...)







ISBN: 9789606677793  
Κωδικός προϊόντος: 2236

Πληροφορίες για το βιβλίο εδώ


Μοιράστε το


14 Σεπτεμβρίου 2011

Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών στη Ναυτιλία Τόμος ΙΙ

Μόλις κυκλοφόρησε!

Στο βιβλίο περιγράφονται τα σημαντικότερα από τα προηγμένα Πληροφοριακά και Επικοινωνιακά Συστήματα που χρησιμοποιούνται στη Ναυτιλία, σχολιάζονται οι αρχές λειτουργίας τους, τα βασικά χαρακτηριστικά τους, καθώς και οι υπηρεσίες και τα πλεονεκτήματα που παρέχουν.

Στο δεύτερο τόμο αναπτύσσονται διεξοδικά, μεταξύ άλλων, το Παγκόσμιο Σύστημα Ναυτιλιακού Κινδύνου και Ασφάλειας (GMDSS), τα Γεωγραφικά Πληροφοριακά Συστήματα (GIS), τα Συστήματα Ηλεκτρονικών Χαρτών (ECS), τα Συστήματα Απεικόνισης Ηλεκτρονικών Χαρτών και Πληροφοριών (ECDIS), τα Συστήματα Επιτήρησης Ναυτιλιακής Δραστηριότητας (VTS και VTMIS), τα Συστήματα Αυτόματης Ταυτοποίησης (AIS), το Σύστημα Αναγνώρισης και Εντοπισμού Πλοίων Μακράς Αποστάσεως (LRIT) και οι Καταγραφείς Δεδομένων Ταξιδίου (VDR). Στον πρώτο τόμο αναπτύxθηκαν πρωτίστως Δορυφορικά Συστήματα Υποστήριξης Ναυσιπλοΐας (GNSS, GPS, GALILEO, GLONASS κ.λπ.), τα Ναυτιλιακά Συστήματα Τηλεπικοινωνιών (INMARSAT) καθώς και τα VSAT.

Σκοπός της χρήσης των παρουσιαζόμενων προηγμένων Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων είναι η Ασφάλεια της Ναυσιπλοΐας, η Προστασία του Περιβάλλοντος και ο Έλεγχος της Κλιματικής Αλλαγής στo πλαίσιo των δραστηριοτήτων της Ναυτιλίας, καθώς και η Αναβάθμιση της Ποιότητας και της Παραγωγικότητάς της. Παράλληλα τα συστήματα αυτά αποτελούν εργαλεία ελέγχου, λήψης αποφάσεων και διοίκησης στο χώρο του γραφείου και στο πλοίο.

Το παρόν βιβλίο είναι κατάλληλο για κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη είτε από το χώρο των εφαρμογών των Πληροφοριακών και Επικοινωνιακών Συστημάτων στη Ναυτιλία και τις Μεταφορές είτε γενικότερα για όποιον επιθυμεί να εντρυφήσει στο αντικείμενο και να ενημερωθεί για τις πλέον σύγχρονες εφαρμογές των στη Ναυτιλία.

Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ.


Μοιράστε το


Φαρμακευτικό Μάρκετινγκ

Θεωρία, Πρακτική και Δεοντολογία

Μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Αθ. Σταμούλης το νέο βιβλίο του Νίκου Καζάζη (Σύμβουλος Μάρκετινγκ και Επιχειρησιακής Στρατηγικής με πολυετή διοικητική και ακαδημαϊκή πείρα), το οποίο φιλοδοξεί να καλύψει το απόλυτο κενό σε ό,τι αφορά το πεδίο του φαρμακευτικού μάρκετινγκ στην ελληνική βιβλιογραφία. Στην ύλη ενσωματώθηκαν όλες οι βασικές και επίκαιρες γνώσεις γύρω από τη θεωρία, την πρακτική και τη δεοντολογία του μάρκετινγκ των φαρμακευτικών και των άλλων συναφών προϊόντων. Ενδεικτικά, στα περιεχόμενα του βιβλίου περιλαμβάνονται:

  • Ανάλυση του περιβάλλοντος του Φαρμακευτικού Μάρκετινγκ
  • Ο σχεδιασμός της στρατηγικής Μάρκετινγκ
  • Η εφαρμογή του συστήματος Key Account Management από τις φαρμακευτικές εταιρείες
  • Ο ρόλος των social media στο Φαρμακευτικό Μάρκετινγκ
  • Η διαχείριση των κρίσεων στον φαρμακευτικό κλάδο
  • Η εταιρική κοινωνική ευθύνη και η ηθική συμπεριφορά των φαρμακευτικών εταιρειών
  • Οι στρατηγικές ανάπτυξης των φαρμακευτικών εταιρειών
  • Ο σχεδιασμός του Προγράμματος Μάρκετινγκ

Το βιβλίο εξυπηρετεί τις μαθησιακές και επαγγελματικές ανάγκες στελεχών επιχειρήσεων και οργανισμών που εργάζονται στον κλάδο των προϊόντων και υπηρεσιών υγείας και θέλουν να αποκτήσουν, να συστηματοποιήσουν ή να εμπλουτίσουν τις γνώσεις που ήδη έχουν στο συγκεκριμένο πεδίο.

Το βιβλίο καλύπτει επίσης τις μαθησιακές ανάγκες προπτυχιακών και μεταπτυχιακών σπουδαστών των φαρμακευτικών σχολών, καθώς και άλλων ΑΕΙ, ΤΕΙ και κολεγίων που υλοποιούν εκπαιδευτικά προγράμματα σχετικά με την οργάνωση και διοίκηση μονάδων υγείας.

Διαβάστε περισσότερα.



Μοιράστε το


8 Σεπτεμβρίου 2011

Ποια είναι η ιστορία του Μινιόν;



γράφει ο Ιωάννης Πρωτοπαπαδάκης


Υπήρξε για δεκαετίες το «μεγαλύτερο, μεγάλο κατάστημα» της πρωτεύουσας και ίσως ο πιο αγαπημένος προορισμός των Αθηναίων. Για το Μινιόν ο λόγος, του οποίου η ιστορία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με το ελληνικό εμπόριο. Δυστυχώς, αν και αναμφισβήτητα υπήρξε εκ των κορυφαίων της αγοράς, δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στις εξελίξεις και τελικά έβαλε λουκέτο το 1998.

Το Μινιόν υπήρξε δημιούργημα ενός φτωχού χωριατόπαιδου, του Ιωάννη Γεωργακά, ο οποίος έμελλε να εξελιχθεί σε μια από τις πλέον εμβληματικές επιχειρηματικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης Ελλάδας. Γεννημένος το 1913 σε χωριό της Ολυμπίας, από πάμφτωχη οικογένεια, ο Γεωργακάς στα 13 του καταφθάνει μόνος στην Αθήνα για να αναζητήσει καλύτερη τύχη. Τα επόμενα χρόνια θα εργαστεί στο μπακάλικο ενός θείου του, ως σερβιτόρος στην πλατεία Βάθης, σε πρατήριο τσιγάρων και ως τσιλιαδόρος ενός παπατζή.



Διψώντας, πάντως, για γνώση, γράφεται σε νυχτερινό σχολείο για εμποροϋπαλλήλους – στη διάρκεια της ζωής του θα αποκτήσει δύο πανεπιστημιακά διπλώματα, ένα στα 45 και το άλλο στα 83 του χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας αρχίζει να δουλεύει πλασιέ με το ποδήλατό του, προμηθεύοντας με μικροπράγματα τα περίπτερα.

Ο νεαρός θα γοητευτεί από ένα περίπτερο στα Χαυτεία, το Μινιόν (από το ομηρικό ‘’μινύος’’ που σημαίνει πολύ μικρός), το οποίο διέφερε από τα υπόλοιπα, αφού διέθετε μια ευρεία γκάμα προϊόντων, όπως τσιγάρα, εφημερίδες, στυλό, γυαλιά, είδη καπνού και μια σειρά από χρηστικά μικροαντικείμενα. Κάπου εδώ ξεκινάει η επιχειρηματική δράση του Γεωργακά, ο οποίος πείθει τον ιδιοκτήτη του Μινιόν, Άγγελο Σεραφειμίδη, άρτι αφιχθέντα από την Αμερική, να συνεταιριστούν.

Οι δύο συνεταίροι υιοθετούν πρωτοποριακές πρακτικές για να προσελκύσουν πελατεία. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε αρκετά αργότερα ο Γεωργακάς στην αυτοβιογραφία του: «Πουλούσαμε πακετάκια με δέκα λάμες, αντί να πουλάμε ένα ένα τα ξυραφάκια, σε καλές τιμές. Για τον κοσμάκη, αυτό ήταν μεγάλη οικονομία. Φθάσαμε να πουλάμε χίλια πακετάκια τη μέρα!». Σύντομα θα ανοίξουν ένα ακόμη περίπτερο και λίγο αργότερα το πρώτο τους κατάστημα, στα Χαυτεία.

Μετά τον πόλεμο, οι δύο συνεταίροι είναι πια έτοιμοι για το μεγάλο άλμα, ανοίγοντας το 1944 το Μινιόν στην Πατησίων. Όμως ο Γεωργακάς θα μείνει μόνος, αφού ο Σεραφειμίδης αποχωρεί από την εταιρεία και αναχωρεί στην Αμερική. Αυτό, βέβαια, δεν θα πτοήσει τον φιλόδοξο επιχειρηματία, ο οποίος σύντομα θα ξεδιπλώσει το επιχειρηματικό του ταλέντο.

Παρά τη λεηλασία του καταστήματός του από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, την εμφάνιση, ακριβώς απέναντι, του πρώτου ανταγωνιστή, του Μπιζού, το οποίο αντιγράφει τις μεθόδους του Μινιόν, αλλά και την προσπάθεια σπίλωσης του προσώπου του με την κατηγορία της προδοσίας, ο Γεωργακάς θα συνεχίσει απρόσκοπτα το έργο του. Ζητάει και παίρνει άδεια εξαγωγής ελληνικών και εισαγωγής ξένων προϊόντων, ενώ μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’50 θα αγοράσει ένα δεκαώροφο κτίριο, πάντα κοντά στην Ομόνοια, και λίγο μετά αγοράζει και το διπλανό του.

Η δικτατορία βρίσκει το Μινιόν να είναι το μεγαλύτερο κατάστημα της Αθήνας και με σημαντική κερδοφορία. Όντας δημοκράτης, ο ιδρυτής του, τις ημέρες του Πολυτεχνείου, προσφέρει καταφύγιο σε δεκάδες φοιτητές που προσπαθούν να ξεφύγουν τη σύλληψη, δίνοντάς τους να φορέσουν ρούχα υπαλλήλων του καταστήματος.


Τη δεκαετία του ’70, το Μινιόν έχει πια μετατραπεί σε ένα τεράστιο σύγχρονο πολυκατάστημα, το ενδέκατο μεγαλύτερο σε μέγεθος σε όλη την Ευρώπη, με ετήσιες πωλήσεις που προσεγγίζουν το ένα δισεκατομμύριο. Αναδεικνύεται σε σήμα κατατεθέν της πρωτεύουσας, όπου κάποιος θα μπορούσε να βρει –σε προσιτές τιμές- από καρφίτσες και τρόφιμα μέχρι ηλεκτρονικά και αυτοκίνητα, ενώ αναμφίβολα καταφέρνει να συνδεθεί με τις ομορφότερες στιγμές στη ζωή των Αθηναίων Είναι δε χαρακτηριστικό ότι τις γιορτές πλήθη κόσμου συρρέουν για να φωτογραφηθούν με τον Άγιο Βασίλη, αλλά και να γνωρίσουν τον ευγενέστατο κύριο, τον ίδιο τον ιδρυτή, που ήταν πάντα εκεί μοιράζοντας σοκολάτες στα παιδιά.

Βέβαια, για να τα καταφέρει όλα αυτά, ο Γεωργακάς είχε αποδείξει ότι ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του. Δεν ήταν τυχαίο ότι το Μινιόν ήταν το πρώτο κατάστημα στην Ελλάδα που καθιέρωσε τις ετήσιες εκπτώσεις, κατήργησε τα παζάρια θέτοντας καθορισμένες τιμές, καθιέρωσε τη διαφήμιση στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, εγκατέστησε κυλιόμενες σκάλες, χρησιμοποίησε Η/Υ, εισήγαγε τη λίστα αγορών και τη λίστα γάμου, εγκατέστησε κλιματιστικό και λειτούργησε στις εγκαταστάσεις του κομμωτήριο, καφετέρια, εστιατόριο, μπαρ, ακόμα και ταξιδιωτικό γραφείο.

Όμως, η επιτυχία του Μινιόν και του ιδρυτή του κάποια στιγμή θα έφθανε στα όριά της. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων του 1980, όταν ένας εμπρησμός θα αποτελέσει το εφαλτήριο για την πτώση του ιστορικού ονόματος. Η καταστροφή είναι ολοσχερής, πάνω από δύο δισεκατομμύρια υπολογίστηκαν οι ζημιές, όμως ο Γεωργακάς αρνείται να κηρύξει πτώχευση και ξαναφτιάχνει το «παιδί του» με τη βοήθεια των υπαλλήλων του και την αμέριστη αγάπη του κόσμου.

Το νέο Μινιόν σε χρόνο ρεκόρ θα αναγεννηθεί από τις στάχτες του, όμως τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το 1983 περνάει στα χέρια τού κράτους, αφού εντάχθηκε στις λεγόμενες ‘’προβληματικές επιχειρήσεις’’, όμως εξακολουθεί να παραμένει στάσιμο σε μια εποχή όπου οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους τα πρώτα shop in shop καταστήματα, που σύντομα θα άλλαζαν την εικόνα του λιανεμπορίου.

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, ο Γεωργακάς, μαζί με μια ομάδα επιχειρηματιών, αποκτά ξανά, το 1991, τον έλεγχο του «παιδιού» του. Ένα χρόνο μετά, όμως, καταπονημένος σωματικά και ψυχικά και σε προχωρημένη ηλικία, στα 79 του, αποφασίζει να αποχωρήσει πουλώντας το μερίδιό του. Το Μινιόν, που πλέον αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα, αρχίζει να απευθύνεται σε ένα διαφοροποιημένο κοινό, με ελαφρώς αυξημένες τιμές.

Αδυνατώντας να ανταγωνιστεί τα πιο φθηνά καταστήματα, κυρίως τον Λαμπρόπουλο, και έχοντας να αντιμετωπίσει μια σειρά από δυσμενείς καταστάσεις, όπως τα προβλήματα ρευστότητας, τις κακές σχέσεις με τους προμηθευτές, αλλά και την αποκάλυψη κυκλώματος εκβιασμών, που λειτουργούσε στον ημιώροφο του κτιρίου, το «μεγαλύτερο, μεγάλο κατάστημα», που στην εποχή της ακμής του θα απασχολούσε 1.000 υπαλλήλους και θα διέθετε 120.000 διαφορετικά είδη, θα έβαζε λουκέτο το 1998.

Αν και σήμερα το Μινιόν αναμένεται να ανοίξει ξανά τις πόρτες του, ο ιδρυτής του, ο Ιωάννης Γεωργακάς, δεν θα είναι εκεί για να το δει. Ο σκαπανέας του ελληνικού εμπορίου, ο επιχειρηματίας που μόχθησε ως το τέλος της ζωής του και επέδειξε κοινωνική ευαισθησία και ήθος, σπάνια χαρίσματα στην εποχή μας, απεβίωσε το 2002 σε ηλικία 90 ετών.

Από το βιβλίο του Ιωάννη Πρωτοπαπαδάκη, Επιχειρείν αλά ελληνικά που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Αθ. Σταμούλη.


Μοιράστε το


7 Σεπτεμβρίου 2011

Αυτισμός και αυτιστικού τύπου συμπεριφορές


γράφει ο παιδίατρος Κωνσταντίνος Νταλούκας



Τι λέμε αυτισμό
Ο όρος αυτισμός σήμερα έχει αντικατασταθεί με τον όρο «Διαταραχές αυτιστικού φάσματος».

Αποτελεί σύνδρομο, χαρακτηριστικών διαταραχών της συμπεριφοράς, και οφείλεται σε διαταραχή της ανάπτυξης του εγκεφάλου, από αίτια που δεν έχουν εξακριβωθεί πλήρως.

Ο χαρακτηρισμός αυτός περιλαμβάνει
> τον τυπικό αυτισμό,
> το σύνδρομο Asperger (ήπια έκφραση του τυπικού αυτισμού) και
> την διάχυτη διαταραχή της ανάπτυξης (παιδιά με μερικά μόνο από τα συμπτώματα του τυπικού αυτισμού).


Ποια είναι η συχνότητα του αυτισμού
Υπάρχει μεγάλη αύξηση των διαταραχών αυτών τα τελευταία χρόνια.
Η συχνότητα του αυτισμού σε πρόσφατες μελέτες στην Αμερική είναι 1 στα 150 παιδιά.
Στην χώρα μας, με 250.000 γεννήσεις τον χρόνο, θα διαγνωσθούν με διαταραχές αυτιστικού τύπου, περίπου 1600 με 2.200 παιδιά τον χρόνο.

Πως εκδηλώνεται
Οι αυτιστικές διαταραχές εκδηλώνονται με διαταραχές που αφορούν


1. Την κοινωνική επαφή.

2. Την επικοινωνία (λεκτική και μη λεκτική καθώς και την κατανόηση του λόγου). Τα παιδιά με αυτισμό συχνά είναι αδιάφορα για το τι συμβαίνει γύρω τους και μπορεί να έχουν δυσκολία στην βλεμματική επαφή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να φαίνονται ότι δεν ενδιαφέρονται για κανενός είδους επικοινωνία.
Όταν χρειάζονται κάτι, συχνά βάζουν το χέρι του γονιού τους επάνω στο αντικείμενο που επιθυμούν, χρησιμοποιώντας έτσι το χέρι του γονιού σαν εργαλείο για να πάρουν αυτό που θέλουν. Συχνά τα παιδιά αυτά επικοινωνούν με βερμπαλισμούς αλλά και πολύ συχνά μόνο δείχνοντας.

3. Την συμπεριφορά.

Παρ όλα όμως αυτά παιδιά με διαταραχές αυτιστικού φάσματος συχνά παρουσιάζουν ικανότητες πολύ πιο προχωρημένες για την ηλικία τους σε άλλους τομείς της ανάπτυξης. Αυτή όμως η ικανότητα πολλές φορές μπορεί να σταθεί εμπόδιο και να επισκιάσει τα αυτιστικά αναπτυξιολογικά προβλήματα του παιδιού.

Οι ιδιαίτερες αυτές ικανότητες μπορεί να αφορούν:
  • μη λεκτικές ικανότητες λογικής
  • την ανάγνωση
  • ακροβατικές ικανότητες
  • την ζωγραφική
  • τα κομπιούτερ
  • εκπληκτική μνήμη
  • μουσικές ικανότητες
Οι πιο πάνω εξαιρετικές ικανότητες μπορεί να συνδυάζονται με ελαφρά ή και σημαντική καθυστέρηση σε άλλους τομείς της ανάπτυξης. Όλοι όσοι έχουν διαγνωσθεί με διαταραχές αυτιστικού τύπου παρουσιάζουν κάποιο από τα παρακάτω:
  • Διαταραχή στις κοινωνικές σχέσεις και παρέες στο σχολείο
  • Έλλειψη λεκτικής επικοινωνίας
  • Συμπεριφορά επανάληψης σε δραστηριότητες και στο παιχνίδι
  • Στερεότυπες συμπεριφορές στην συνήθη ρουτίνα
  • Δυσανάλογη απάντηση σε αισθητηριακά ερεθίσματα
  • Προβλήματα συμπεριφοράς
  • Μεταβλητότητα στην διανοητική λειτουργία
  • Ανάπτυξη που αλλού συμβαδίζει και αλλού δεν συμβαδίζει με την ηλικία του
  • Δυσκολίες κατά τον ύπνο, την τουαλέτα και το φαγητό
  • Διαταραχές στο ανοσοποιητικό του σύστημα
  • Διατροφική ανεπάρκεια
  • Προβλήματα από το γαστρεντερικό του σύστημα
 
    Πως γίνεται η διάγνωση
    Δεν είναι συγκεκριμένο νόσημα που διαγιγνώσκεται με μία μόνο εξέταση, αλλά απαιτεί την εξέταση από ειδικούς, καθώς και τον εργαστηριακό έλεγχο με ειδικές εργαστηριακές εξετάσεις, ανάλογα με την βαρύτητα που εμφανίζεται.

    Αντιμετώπιση
    Δεν υπάρχει φάρμακο για την αντιμετώπιση του αυτισμού.
    Η αντιμετώπιση αφορά κυρίως στην αντιμετώπιση των διαταραχών με εκπαιδευτικά και λιγότερο με φαρμακευτικά μέσα.
    Ειδικές εξαντλητικές δίαιτες δεν προσφέρουν τίποτε στα αυτιστικά παιδιά και πρέπει να αποφεύγονται.
    Η εκπαιδευτική θεραπεία πρέπει
    • Να αρχίζει το συντομότερο δυνατόν
    • Να είναι εντατική (πάνω από 2 ώρες την ημέρα)
    • Να γίνεται από θεραπευτές με ειδικές γνώσεις για τον αυτισμό
    • Να χρησιμοποιούνται ειδικά προγράμματα
    • Να συμμετέχουν ενεργά και οι γονείς
    Να αρχίσει έγκαιρη και εντατική φαρμακευτική παρέμβαση. Έχει αποδειχθεί ότι η έγκαιρη και εντατική φαρμακευτική παρέμβαση οδηγεί έως και σε πλήρη αποκατάσταση, σε ποσοστό 30-40% των παιδιών με αυτιστικού τύπου διαταραχές.
    Ένα στα 3 παιδιά με εντατική φροντίδα μπορούν να έχουν ευνοϊκή εξέλιξη.

    Το κόστος αντιμετώπισης και περίθαλψης για ένα αυτιστικό παιδί, για όλη την ζωή του, ανέρχεται σε 3 εκατομμύρια δολάρια.
    Τα ιατρικά έξοδα για ένα αυτιστικό παιδί είναι 4-6 φορές περισσότερα από ένα μη αυτιστικό παιδί.

    Πρόληψη
    Η Αμερικανική Παιδιατρική Ακαδημία συνιστά προληπτικό έλεγχο για την ανίχνευση των διαταραχών αυτιστικού τύπου, σε όλα τα φυσιολογικά παιδιά, στην ηλικία των 18 μηνών έως 3 ετών με ειδικό τεστ, το MCHAT.

    Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται στην βιβλιογραφία όλο και περισσότερες μελέτες που συνδέουν τον αυτισμό με περιβαλλοντικούς παράγοντες, χωρίς όμως να το επιβεβαιώνουν.
    Δεν υπάρχει καμία σύνδεση του εμβολίου MMR με τον αυτισμό, όπως έχει αποδειχθεί από μεγάλες πρόσφατες επιστημονικές μελέτες.

    Φαίνεται ότι ο αυτισμός συνδέεται με γονιδιακές διαταραχές.

    Πατήστε εδώ για να δείτε τον αυτισμό με εικόνες


     


    Μοιράστε το


    Ομιλία του Αγίου Βασιλείου Αρχιεπισκόπου Καισαρείας της Καππαδοκίας του Μεγάλου, προς τους πλουτούντας

    Ωμιλήσαμε και παλαιότερα περί του πλουσίου αυτού νέου και θα ενθυμήται οπωσδήποτε ο επιμελής ακροατής αυτά που είχαμε εξετάσει τότε. Και πρώτον, ότι δεν είναι ο ίδιος με τον νομικό που αναφέρει ο Λουκάς (Λουκ. ι' 25 κ.ε.). Διότι εκείνος μεν είχε πειρακτικήν διάθεση και έκαμεν ερωτήσεις ειρωνικές, ενώ αυτός ερωτούσε με υγιή διάθεσιν, αλλά δεν εδέχετο τις αποκρίσεις με ευπείθειαν. Επειδή εάν απηύθυνε τις ερωτήσεις περιφρονητικώς, δεν θα έφευγε λυπημένος από τις απαντήσεις του Κυρίου. Γι’ αυτό η συμπεριφορά του μας φαίνεται κάπως ανάμικτος. Διότι άλλοτε η διήγησις μας τoν παρουσιάζει αξιέπαινον, άλλοτε δε αθλιώτατον και εντελώς απηλπισμένον.

    Πράγματι, το να αναγνωρίση τoν αληθινόν διδάσκαλο και να παραβλέψη την αλαζονεία των Φαρισαίων, την οίηση των νομικών και την φορτικότητα των γραμματέων, και να αποδώση τoν τίτλον αυτόν στον μόνον αληθινόν και αγαθόν διδάσκαλον, αυτό τoν καθιστά άξιον επαίνου. Επίσης, το γεγονός ότι έδειξεν ενεργόν ενδιαφέρον για το πώς θα ημπορούσε να κληρονομήση την αιωνίαν ζωή, και αυτό οφείλουμε να το εκτιμήσωμε. Εκείνο όμως που κακοχαρακτηρίζει όλην του την προαίρεση και φανερώνει ότι δεν αποβλέπει στο όντως καλόν, αλλά τoν απασχολεί το τι αρέσει στους πολλούς, είναι το εξής: αφού εδιδάχθη από τoν αληθινόν διδάσκαλο σωτήρια μαθήματα, δεν τα εχάραξε στην καρδία του ούτε εφήρμοσε τα μαθήματα αυτά στην πράξιν, αλλά απήλθε λυπημένος, επειδή είχε τυφλωθή από το πάθος της φιλοπλουτίας. Αυτό είναι που ελέγχει την ανωμαλίαν της συμπεριφοράς του και την ασυμφωνία προς τον εαυτόν του. Τον αποκαλείς διδάσκαλον και δεν ενεργείς ως μαθητής; Τον ομολογείς αγαθόν και περιφρονείς αυτά που δίδει; Και όμως είναι φανερόν ότι ο αγαθός αγαθά παρέχει. Και ερωτάς μεν περί της αιωνίου ζωής, αποδεικνύεσαι όμως ότι είσαι ολοκληρωτικώς δεμένος στην απόλαυση της παρούσης ζωής. Ποίος είναι ο δύσκολος ή ο βαρύς ή ο δυσβάστακτος λόγος που σου απηύθυνεν ο διδάσκαλος; «Πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς». Εάν σου επρότεινε κόπους γεωργικούς ή τους κινδύνους του εμπορίου, ή όσα άλλα επίπονα ακολουθούν αυτούς που κερδοσκοπούν, τότε έπρεπε να λυπηθής δυσφορώντας για την προσταγήν. Εάν ομως υπόσχεται να σε καταστήση κληρονόμον της αιωνίου ζωής με έναν τόσον εύκολον δρόμον, ο οποίος κανένα κόπον ή ιδρώτα δεν έχει, δεν χαίρεσαι για την ευκολία της σωτηρίας, αλλά φεύγεις με οδύνη στην ψυχή και πενθείς, και καθιστάς άχρηστα για τον εαυτόν σου όλα εκείνα για τα οποία έχεις κοπιάσει μέχρι τώρα. Διότι εάν δεν εφόνευσες, όπως λέγεις εσύ, ούτε εμοίχευσες ούτε έκλεψες ούτε εψευδομαρτύρησες εναντίον κάποιον, καθιστάς ανώφελον για τον εαυτόν σου τον αγώνα που έκαμες γι’ αυτά, εάν δεν προσθέσης αυτό που υπολείπεται, με το οποίον και μόνο θα ημπορέσης να εισέλθης στην Βασιλείαν του Θεού. Και αν μεν ο ιατρός σου έδιδεν υπόσχεσιν ότι θα διορθώση αναπηρίες των μελών σου τις οποίες έχεις εκ φύσεως ή από κάποιαν ασθένεια, δεν θα χαιρόσουν ακούγοντάς το; Τώρα δε που ο μέγας ιατρός των ψυχών θέλει να σε καμει τέλειον ως προς τα βασικώτατα που υστερείς, δεν δέχεσαι την χάριν, αλλά πενθείς και σκυθρωπιάζεις. Είναι φανερό λοιπόν ότι ευρίσκεσαι μακριά από εκείνην την εντολήν και ψευδώς διεκήρυξες ότι έχεις κατορθώσει να αγαπήσης τον πλησίον σου ωσάν τον εαυτόν σου. Ιδού ότι αυτό που σε προσέταξεν ο Κύριος σε αποδεικνύει ότι απέχεις πάρα πολύ από την αληθινήν αγάπη.

    Πράγματι, αν αυτό που διεβεβαίωσες ήταν αληθινόν, ότι εφύλαξες από τη νεότητά σου την εντολήν της αγάπης και απέδιδες στον καθένα τόσα όσα και στον εαυτόν σου, τότε από πού έχεις συγκεντρώσει αυτήν την χρηματικήν περιουσία; Διότι η ικανοποίησις των αναγκών των πτωχών καταναλώνει τον πλούτον, όταν δηλαδή κάποιος δέχεται ολίγα για την ικανοποίησιν των αναγκών του, όλοι δε μαζί μοιράζονται όσα υπάρχουν και εξοδεύονται γι’ αυτούς. Ώστε εκείνος που αγαπά τον πλησίον ωσάν τον εαυτόν του δεν κατέχει τίποτε περισσότερον από τον πλησίον. Αλλά όμως φαίνεσαι να έχης κτήματα πολλά. Από πού αυτά; Είναι φανερόν. Έχεις προτιμήσει την ιδικήν σου απόλαυσιν από την ανακούφιση των πολλών. Όσο λοιπόν υπερέχεις κατά τον πλούτον, τόσον υστερείς στην αγάπην. Επειδή αν είχες αγαπήσει τον πλησίον, θα είχες σκεφθή προ πολλού να απαλλαγής από τα χρήματα. Τώρα όμως τα χρήματα έχουν προσκολληθεί επάνω σου περισσότερον από τα μέλη του σώματός σου, και σε λυπεί ο αποχωρισμός τους σαν να επρόκειτο για ακρωτηριασμόν των χρησιμωτέρων μελών σου. Διότι εάν είχες ενδύσει γυμνόν, εάν είχες δώσει τον άρτο σου στον πεινασμένον, εάν η θύρα σου ήταν ανοικτή σε κάθε ξένον, εάν είχες γίνει πατέρας ορφανών, εάν συνέπασχες με τον αδύνατον, για ποία χρήματα θα ελυπόσουν τώρα; Και πώς θα εδυσκολευόσουν να διαθέσης τα υπόλοιπα, αν είχες προ πολλού σκεφθεί να τα διανείμης στους ενδεείς; Έπειτα, σε μίαν πανήγυρη κανείς δεν λυπείται να διαθέση αυτά που έχει για να αποκτηση αντ’ αυτών ό,τι χρειάζεται. Αλλά με όσον μικροτέραν τιμήν αγοράζει τα πολύτιμα πράγματα τόσον περισσότερο χαίρεται για την λαμπρά συναλλαγήν του. Ενώ εσύ λυπείσαι που δίδεις χρυσόν και άργυρον και κτήματα, που προσφέρεις δηλαδή απλώς λίθους και χώμα, για να αποκτήσης την αιώνιον ζωήν.

    Αλλά τι θα σου χρησιμεύση ο πλούτος; Θα περιβληθής με πολύτιμον ένδυμα; Ωστόσον είναι βέβαιον ότι δύο πηχών χιτωνίσκος σου φθάνει και ένα εξωτερικόν ιμάτιο θα καλύψη την ανάγκην όλων των ενδνμάτων. Μήπως θα εξοδεύσης τον πλούτο για την διατροφή σου; Ένας άρτος είναι ικανός να γεμίση την κοιλία σου. Τι λυπείσαι λοιπόν; Σαν τι να στερήσαι; Μήπως την δόξα που προξενεί ο πλούτος; Εάν όμως δεν αναζητήσης την δόξα στα επίγεια θα εύρης την αληθινήν εκείνην και ολόλαμπρον η οποία σε αναμένει στην Βασιλείαν των Ουρανών. Και το να έχης όμως απλώς τον πλούτον είναι αγαπητόν, έστω και αν δεν προέλθη από αυτόν κανένα όφελος. Αλλά και το ότι είναι ανόητος η μέριμνα για τα άχρηστα πράγματα, σε όλους είναι γνωστόν. Ίσως σου φανή παράδοξον αυτό που θα ειπώ, πλήν όμως είναι το αληθέστερον από όλα. Όταν ο πλούτος σκορπίζεται κατά τον τρόπον που παραγγέλλει ο Κύριος, έχει την ιδιότητα να παραμένη, ενώ όταν φυλάσσεται, να μας εγκαταλείπη. Εάν τον φυλάσσης, δεν θα τον έχης, εάν τον σκορπίσης, δεν θα τον χάσης. Αλλά ο πλούτος είναι περιζήτητος από τους περισσοτέρους όχι για τα ενδύματα ούτε για τις τροφές. Έχει επινοηθή από τον διάβολο κάποιο τέχνασμα το οποίον υποβάλλει στους πλουσίους αναρίθμητες αφορμές για δαπάνες, ώστε να κυνηγούν τα περιττά και άχρηστα ως αναγκαία, και ποτέ να μην αισθάνονται κορεσμόν από του να επινοούν αφορμές για έξοδα. Επειδή όταν μεν διαμοιράζουν τον πλούτο, λαμβάνουν υπ’ όψιν και την παρούσαν ανάγκην και την μελλοντικήν. Και αποθηκεύουν το ένα μέρος για τους εαυτούς των, το δε άλλο για τα παιδιά τους. Έπειτα ευρίσκουν διάφορες αφορμές για να δαπανήσουν τον πλούτον αυτόν.

    Όταν όμως ο πλούτος, που διασπάται σε τόσα κομμάτια, ακόμη περισσεύει, παραχώνεται στη γη και φυλάσσεται σε απόρρητα μέρη. «Διότι το μέλλον είναι άγνωστον, μήπως μας εύρουν κάποιες απρόβλεπτες ανάγκες». Είναι βεβαίως άγνωστον, εαν εννοής την χρησιμότητα του χρυσού που έχεις κρύψει, είναι όμως φανερά η ζημία από την απανθρωπία της ενεργείας αυτής. Διότι αφού δεν ημπόρεσες να εξοδεύσης με τις αναρίθμητες επινοήσεις τον πλούτο, τότε τον απέκρυψες στη γη. Τι φοβερά μανία! Όσον ο χρυσός ήταν ακόμη μετάλλευμα εξερευνούσες την γη, και όταν εφανερώθη τον εξαφανίζεις πάλι στην γη. Έπειτα, έχω την γνώμην ότι σου συμβαίνει μαζί με τον πλούτο να παραχώνης και την καρδία σου. «Όπου γαρ ο θησαυρός σου», λέγει, «εκεί και η καρδία» (Ματθ. στ' 21). Γι’ αυτό λυπούν οι εντολές, διότι τους γίνεται ο βίος αβίωτος όταν δεν ασχολούνται με τις ανωφελείς δαπάνες. Και μου φαίνεται ότι το πάθος του νεανίσκου και των ομοίων του είναι παρόμοιον ωσάν κάποιου οδοιπόρου, ο οποίος από την επιθυμία του να φθάση σε κάποιαν πόλη διήνυσε προθύμως τον δρόμο μέχρις εκεί, έπειτα όμως κατέλυσε σε κάποιο από τα ξενοδοχεία που είναι έξω από τα τείχη. Από την οκνηρία του δηλαδή να βαδίση λίγο ακόμη αχρήστευσε και τον προηγούμενον κόπο και απέκλεισε τον εαυτόν του από το να απολαύση τα αξιοθέατα της πόλεως. Τέτοιοι είναι όσοι δέχονται μεν να πράξουν τα άλλα, αρνούνται όμως να απαλλαγούν από τα υπάρχοντά τους. Γνωρίζω πολλούς οι οποίοι νηστεύουν, προσεύχονται, στενάζουν, δεικνύουν όλην την ανέξοδον ευλάβεια, δεν εξοδεύουν όμως ούτε μία δραχμή για τους θλιβομένους. Ποίον είναι το όφελός τους από την λοιπήν αρετήν; Η Βασιλεία των Ουρανών δεν τους δέχεται, διότι λέγει, «ευκοπώτερον εστί κάμηλον δια τρυμαλιάς (τρυπήματος) ραφίδος εισελθείν, ή πλούσιον εις την βασιλείαν των ουρανών εισελθείν» (Μάρκ. ι' 25 - Λουκ. ιη' 25). Αλλά αν και η απόφασις είναι τόσο φανερά και αυτός που την είπε αψευδής, εκείνοι που πείθονται σ’ αυτήν είναι σπάνιοι.

    ─Και πως θα ζήσωμε όταν παραιτηθούμε από όλα; Λέγει. Και ποία θα είναι η μορφή του κόσμου όταν όλοι παραχωρούν και όλα εγκαταλείπονται;

    Μη μου ζητείς να σου δικαιολογήσω τα προστάγματα του Δεσπότου. Αυτός που το ενομοθέτησε γνωρίζει, και θα προσαρμόση το αδύνατον στον νόμο. Η καρδία σου όμως με τον τρόπον αυτό σαν σε ζυγαριά δοκιμάζεται προς τα πού κλίνει. Προς την αληθινήν ζωην ή προς την πρόσκαιρον απόλαυσιν. Διότι αυτοί που σκέπτονται συνετώς, αρμόζει να θεωρούν ότι χρησιμοποιούν τον πλούτον για να τον οικονομούν κατά Θεόν και όχι για να τον απολαμβάνουν. Και όταν τον αποχωρίζονται, να χαίρωνται σαν να απαλλάσσωνται από τα ξένα, και όχι να δυσανασχετούν σαν να εγκαταλείπουν τα ιδικά τους. Γιατί λοιπόν λυπείσαι; Γιατί κυριεύεται από πένθος η ψυχή σου όταν ακούης το πώλησόν σου τα υπάρχοντα; Διότι εάν σε συνώδευαν στο μέλλον, ούτε στην περίπτωσιν αυτή θα άξιζε να τα επιζητής με τόσον πόθον, αφού επισκιάζωνται από τα εκεί πολύτιμα αγαθά. Εάν όμως κατ’ ανάγκην παραμένουν εδώ, γιατί να μην αποκομίσωμε κέρδος από αυτό με το να τα πωλήσωμε; Αλλά συ όταν δης χρυσόν και αποκτάς ίππο, δεν λυπείσαι, όταν όμως διαθέτης πράγματα φθαρτά και αντ’ αυτών λαμβάνεις βασιλείαν ουρανών, δακρύζεις και αρνείσαι αυτόν που σου τα ζητεί και δεν συγκατατίθεσαι να δώσης, επινοώντας χίλιες δύο προφάσεις για να τα καταναλώσης. Τι θα αποκριθής στoν κριτήν, εσύ που καλλωπίζεις με καλύμματα τους τοίχους και άνθρωπο δεν ενδύεις; Που στολίζεις τους ίππους και παραβλέπεις τον αδελφό σου που είναι γυμνός; Που αφήνεις το σιτάρι να σαπίση και δεν τρέφεις τους πεινασμένους; Που παραχώνεις τον χρυσό και περιφρονείς τον καταπιεζόμενον; Και εάν ζη μαζί σου γυναίκα και αγαπά τον πλούτο, η νόσος είναι διπλή. Διότι και στις διασκεδάσεις παρακινεί, και μαζί μ’ αυτές αυξάνει τις φιληδονίες και κεντρίζει τις περίεργες επιθυμίες, επινοώντας διάφορα είδη λίθων, μαργαριτάρια και σμαράγδια και υακίνθους και χρυσό, και άλλον τον επεξεργάζεται για κοσμήματα, άλλον τον υφαίνει και αυξάνει την ασθένεια με κάθε πολυτέλεια. Και δεν αποτελεί πάρεργον η ενασχόλησις με αυτά, αλλά νύκτα και ημέρα γι’ αυτά φροντίζει. Πάμπολλοι δε κόλακες που συντρέχουν στις επιθυμίες της, συγκεντρώνουν τους χρωματουργούς, τους χρυσοχόους, τους αρωματοποιούς, τους ράπτες, τους διακοσμητάς. Δεν αφήνει τον άνδρα να αναπνεύση από τις συνεχείς παραγγελίες της. Κανένας πλούτος δεν επαρκεί να εξυπηρετήση τις γυναικείες επιθυμίες, ούτε και αν ακόμη ρέη ως ποταμός. Πώς να επαρκέση, όταν αυτές θέλουν να προμηθεύωνται τα μύρα από την ανατολή σαν το λάδι από την αγοράν, αναζητούν δε θαλάσσια άνθη, πολύτιμα κογχύλια και μαργαριτάρια περισσότερα και από το μαλλί των προβάτων. Και ο χρυσός που περισφίγγει τα πολύτιμα πετράδια, άλλος μεν γίνεται στολίδι για το μέτωπον, άλλος περιδένει τον λαιμό τους, άλλος τοποθετείται στις ζώνες και άλλος μετατρέπεται σε δεσμά για τα χέρια και τα πόδια τους. Διότι χαίρονται οι γυναίκες να δένωνται με χειροπέδες, αρκεί μόνον να είναι, χρυσές. Πότε λοιπόν θα φροντίση για την ψυχή του αυτός που υπηρετεί γυναικείες επιθυμίες; Επειδή όπως οι καταιγίδες και οι τρικυμίες καταποντίζουν όσα πλοία είναι σαθρά, έτσι και οι πονηρές διαθέσεις των γυναικών, καταπνίγουν τις αδύνατες ψυχές των συζύγων. Όταν λοιπόν ο πλούτος καταναλώνεται σε τόσα πολλά πράγματα από τον άνδρα και την γυναίκα, οι οποίοι συναγωνίζονται μεταξύ τους στις επινοήσεις των ματαίων, είναι επόμενον να μη μένη καθόλου καιρός να ενδιαφερθούν για τους άλλους. Αλλά εάν μεν ακούσης «πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς», για να έχης εφόδια για την αιωνίαν απόλαυση, τότε απέρχεσαι λυπούμενος. Εάν όμως ακούσης: δώσε χρήματα στις γυναίκες που ζουν πολυτελώς, δώσε στους γλύπτες, στους οικοδόμους στους τεχνίτες των ψηφιδωτών, στους ζωγράφους, χαίρεσαι σαν να κατακτάς κάτι πολυτιμότερον από τα χρήματα. Δεν βλέπεις αυτούς τους τοίχους που με τον χρόνον έχουν καταρρεύσει; Τα λείψανά τους ωσαν κάποιοι σκόπελοι αναδύονται σε όλη την πόλη. Όταν ανεγείροντο αυτοί οι τοίχοι, πόσοι πτωχοί υπήρχαν στην πόλιν αυτήν, οι οποίοι παρεβλέποντο από τους τότε πλουσίους λόγω της φροντίδος τους γύρω από αυτά; Πού είναι λοιπόν η κατασκευή των λαμπρών αυτών έργων; Πού είναι αυτός που εκαυχάτο για την μεγαλοπρέπειά τους; Δεν διελύθησαν και εξηφανίσθησαν όπως αυτά που κατασκευάζουν τα παιδιά παίζοντας στην αμμουδιά, ενώ εκείνος ευρίσκεται στον άδη, μετανοιωμένος για την φροντίδα των ματαίων;

    Αλλά αποκαλείς τον εαυτόν σου πτωχόν. Συμφωνώ και εγώ. Διότι πτωχός είναι αυτός που χρειάζεται πολλά. Και εσάς η αχόρταστος επιθυμία σας κάνει να έχετε πολλές ανάγκες. Στα δέκα τάλαντα προσπαθείς να προσθέσης και άλλα δέκα. Όταν γίνουν είκοσι, επιζητείς άλλα τόσα, και πάντοτε καθετί που προστίθεται δεν σταματά την ορμή σου. Αντιθέτως, σου ανοίγει την όρεξη. Διότι όπως ακριβώς στους μέθυσους η προσθήκη του οίνου γίνεται αφορμή για να συνεχίσουν να πίνουν, έτσι και οι νεόπλουτοι, αφού αποκτήσουν πολλά, επιθυμούν περισσότερα, τρέφοντας την ασθένειά τους με την συνεχή επαύξηση, και κατ’ αυτόν τον τρόπον η προσπάθειά τους φέρει το αντίθετον αποτέλεσμα. Επειδή δεν τους ευχαριστούν όσα έχουν, αν και είναι τόσα πολλά, όσον τους λυπούν τα ελλείποντα, όσα δηλαδή αυτοί υποθέτουν ότι τους λείπουν. Ώστε πάντοτε η ψυχή τους λειώνει από τoν αγώνα που κάνουν να αποκτήσουν υπερβολικά αγαθά. Και ενώ θα έπρεπε να ευφραίνωνται και να ευχαριστούν για το ότι είναι πλουσιώτεροι από τόσους άλλους, αυτοί δυσφορούν και θλίβονται επειδή υστερούν από έναν ή δύο πάμπλουτους. Όταν φθάσουν αυτόν τoν πλούσιον, αμέσως αγωνίζονται να εξισωθούν με τον πλουσιώτερον, και όταν φθάσουν εκείνον, μεταφέρουν την προσπάθειά τους προς τoν άλλον. Όπως εκείνοι που ανεβαίνουν τις σκάλες ανυψώνουν το βήμα τους συνεχώς πρoς υψηλότερο σκαλοπάτι και δεν σταματούν πριν φθάσουν στο άκρον της σκάλας, έτσι και αυτοί δεν παύουν την κατακτητικήν ορμήν τους μέχρι να μείνουν μετέωροι υψηλά, τόσο ώστε η πτώσις τους να είναι καταστροφική. Όσα βλέπει ο οφθαλμός, τόσα πολλά επιθυμεί ο πλεονέκτης. «Δεν θα χορτάση ο οφθαλμός από το να βλέπη» (Εκκλ. α' 8) και ο φιλάργυρος από το να παίρνη. Ο πλεονέκτης δεν είπε ποτέ αρκεί. Πότε θα χρησιμοποιήσης αυτά που έχεις τώρα; Πότε θα τα απολαύσης, αφού διακατέχεσαι πάντοτε από τους κόπους της αποκτήσεως;

    Θα ήθελα να σε ελαφρώσω λίγο από τα έργα της αδικίας, ώστε να εύρης κάποιαν άνεση στους λογισμούς σου και να ιδής την κατάληξιν όλων αυτών των πραγμάτων. Έχεις τόσα και τόσα πλέθρα [Αρχαία μονάς μετρήσεως επιφανειών ίση με 8.740 τ.μ.] καλλιεργησίμου γης, άλλα τόσα φυτευμένα, βουνά, πεδιάδες, κοιλάδες, ποταμούς, λιβάδια. Τι θα γίνει λοιπόν με όλα αυτά; Δεν σε περιμένουν τρεις πήχεις όλοι κι όλοι; Δεν θα αρκέση το βάρος ολίγων λίθων να φυλάξη την δυστυχή σου σάρκα; Για ποίον λοιπόν κοπιάζεις; Για ποίον παρανομείς; Γιατί με τα χέρια σου συνάζεις ακαρπίαν; Είθε να ήταν ακαρπία και όχι προσάναμμα για το αιώνιον πυρ. Δεν θα απαλλαγής ποτέ από την μέθην αυτή; Δεν θα υγιάνουν οι λογισμοί σου; Δεν θα έλθης στον εαυτόν σου; Δεν θα φέρης προ των οφθαλμών σου το δικαστήριον του Χριστού; Τι θα απολογηθής όταν σε περικυκλώσουν οι αδικημένοι και θα σε κατηγορούν ενώπιον του δικαίου κριτού; Τι θα κάμης λοιπόν; Ποίους συνηγόρους θα πληρώσης; Ποίους μάρτυρες θα παρουσιάσης; Πώς θα μεταπείσης τον δικαστή που ποτέ δεν εξαπατάται; Δεν υπάρχει δικηγόρος εκεί, δεν υπάρχει η τέχνη των λόγων, η οποία ημπορεί να κλέψη την αλήθειαν από τον δικαστή. Δεν συνοδεύουν οι κόλακες, ούτε τα χρήματα, ούτε το ύψος του αξιώματος. Μόνος, χωρίς φίλους, χωρίς βοηθούς, χωρίς συνηγόρους, χωρίς απολογία, θα απομακρυνθής γεμάτος εντροπήν, σκυθρωπός, κατηφής, ολομόναχος, χωρίς κανένα θάρρος. Διότι όπου και αν περιφέρης το βλέμμα σου, θα αντικρύσης καθαρά τις εικόνες των κακών έργων. Από το ένα μέρος τα δάκρυα του ορφανού, από το άλλο τους αναστεναγμούς της χήρας, τους γρονθοκοπημένους από σε πτωχούς, τους υπηρέτες σου των οποίων εξέσκιζες τις σάρκες, τους γείτονες που εξώργιζες. Όλα θα ξεσηκωθούν εναντίον σου, ο πονηρός χορός των κακών σου πράξεων θα σε περιστοιχίση. Διότι οι αμαρτίες ακολουθούν τις ψυχές όπως η σκιά το σώμα, αποτυπώνοντας επάνω τους ολοκάθαρα τις πράξεις. Γι’ αυτό δεν χωρεί άρνησις εκεί, αλλά φράσσεται κάθε στόμα, όσον αδιάντροπο κι αν είναι. Επειδή καταθέτουν ως μάρτυρες τα ίδια τα πράγματα που σχετίζονται με τον καθένα, χωρίς να εκβάλουν φωνήν, αλλά φαίνονται όπως ακριβώς έχουν διαπραχθή από εμάς. Πώς θα ημπορέσω να σου παρουσιάσω τα φρικτά; Εάν βεβαίως ακούσης, εάν μετανοήσης, ενθυμήσου την ημέραν εκείνην κατά την οποίαν «αποκαλύπτεται οργή Θεού απ’ ουρανού» (Ρωμ. α' 18). Ενθυμήσου την ένδοξον παρουσία του Χριστού, όταν θα αναστηθούν «οι μεν τα αγαθά πράξαντες εις ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα εις ανάστασιν κρίσεως» (πρβλ. Ιω. ε' 29). Τότε αιώνιος εντροπή για τους αμαρτωλούς και φωτιά που μέλλει να καταφάγη όσους εναντιώθησαν στον Θεόν (Εβρ. ι' 27). Αυτά να σε λυπούν και όχι η εντολή.

    Πώς να σου απαλύνω την ψυχή; Τι να ειπώ; Δεν επιθυμείς την βασιλεία; Δεν φοβείσαι την γέενναν; Από πού θα ευρεθή ίασις για την ψυχήν σου: Διότι εάν τα φρικτά δεν σε πτοούν, τα λαμπρά δεν σε προτρέπουν, τότε απευθύνομαι σε λιθίνην καρδία. Εξέτασε, άνθρωπε, την φύση του πλούτου. Γιατί τόσον πολύ υπολογίζεις τον χρυσό; Λίθος είναι ο χρυσός, λίθος ο άργυρος, λίθος ο μαργαρίτης, όλοι λιθοι, δηλαδή πέτρες: η χρυσόπετρα και το βηρύλλιον, και ο αχάτης και ο υάκινθος, και ο αμέθυστος, και ο ίασπις. Αυτά είναι τα άνθη του πλούτου, από τα οποία σύ άλλα τα αποθηκεύεις με το να τα παραχώνης, ενώ όσους λίθους είναι διαυγείς τους καλύπτεις στο σκότος. Άλλους δε, τους πλέον πολυτίμους, τους περιφέρεις καμαρώνοντας για την λάμψη τους. Ειπέ μου, τι ωφελείσαι όταν περιστρέφης το χέρι σου που λάμπει από τα πετράδια; Δεν κοκκινίζεις όταν κατέχεσαι από επιθυμία των λίθων ωσάν τις γυναίκες που εγκυμονούν; Διότι και εκείνες λίθους ορέγονται, και συ κατέχεσαι από λαιμαργία για τα άνθη των λίθων, αφού αναζητής σαρδόνυχες και ιάσπιδες και αμεθύστους. Ποιος στολιζόμενος κατώρθωσε να προσθέση στον βίο του μίαν ημέρα; Ποίον ελυπήθη ο θάνατος για τα πλούτη του; Ποίος εγλύτωσε από την αρρώστιαν χάριν των χρημάτων του; Έως πότε ο χρυσός θα είναι η αγχόνη των ψυχών, το άγκιστρο του θανάτου, το δόλωμα της αμαρτίας; Έως πότε ο πλούτος θα είναι η αιτία του πολέμου, για τον οποίον κατασκευάζονται όπλα και ακονίζονται ξίφη; Εξ αιτίας αυτού οι συγγενείς παραβλέπουν την φυσικήν συγγένειαν, αδελφοί υποβλέπονται με φονικήν διάθεσιν, ο ένας εναντίον του άλλου. Εξ αιτίας του πλούτου οι ερημίες φιλοξενούν τους φονείς, η θάλασσα τους πειρατάς, οι πόλεις τους συκοφάντες.

    Ποίος είναι ο πατήρ του ψεύδους, ποιος ο δημιουργός της πλαστογραφίας; Ποίος εγέννησε την επιορκίαν; Όχι ο πλούτος; Όχι η μέριμνα για την απόκτησή του; Τι παθαίνετε, ω άνθρωποι; Ποιος έστρεψε τα ιδικά σας εναντίον σας; Τα χρήματα είναι μέσον για την ζωή. Μήπως έχουν δοθή ως εφόδια κακών; Είναι λύτρα της ψυχής. Μήπως είναι αφορμή καταστροφής;

    Αλλά ο πλούτος είναι αναγκαίος για τα τέκνα. Αυτή είναι μία ευλογοφανής δικαιολογία της πλεονεξίας. Τα τέκνα επικαλείσθε, αλλά για τον εαυτόν σας φροντίζετε. Μην ενοχοποιής τον αναίτιον, έχει τον κύριόν του, τον οικονόμον του. Από άλλον έλαβε την ζωήν, από αυτόν περιμένει τα απαραίτητα για την ζωή. Μήπως για τους εγγάμους δεν έχουν γραφή τα Ευαγγέλια; «Ει θέλεις τέλειος είναι, πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς». Όταν εζητούσες από τον Κύριον την καλλιτεκνίαν (ενν. στο μυστήριον του γάμου), όταν ηξίωνες να γίνης πατέρας παιδιών, μήπως είχες προσθέσει και τούτο: δώσε μου τέκνα για να παρακούσω τις εντολές σου; Δώσε μου τέκνα για να μη φθάσω στην Βασιλείαν των Ουρανών; Και εκτός αυτού, ποίος θα σου εγγυηθή για την προαίρεση του παιδιού, ότι θα χρησιμοποιήση σωστά αυτό που θα του δώσης; Διότι ο πλούτος για πολλούς έγινεν υπηρέτης της ακολασίας. Ή δεν ακούεις τον Εκκλησιαστήν που λέγει: «Είδον αρρωστίαν δεινήν, πλούτον φυλασσόμενον τω παρ’ αυτού (από τον κάτοχόν τον) είς κακίαν αυτώ (γιά το κακόν του)» (Εκκλ. ε' 12). Πρόσεξε λοιπόν μήπως, ενώ εσύναξες τον πλούτο με χιλίους κόπους, προετοιμάσεις για άλλους υλικόν αμαρτημάτων και έπειτα ευρεθείς διπλά τιμωρούμενος, για αυτά που ο ίδιος έχεις αδικήσει και γι’ αυτά με τα οποία εφωδίασες άλλους. Μήπως η ψυχή δεν σου είναι οικειοτέρα από κάθε τέκνο; Μήπως δεν συγγενεύει μαζί σου περισσότερον από όλα; Απόδοσε σ’ αυτήν πρώτην τα πρεσβεία της κληρονομιάς, δώσε της πλούσιες προϋποθέσεις για να ζήση, και τότε να μοιράσης την περιουσία στα παιδιά σου. Διότι τα τέκνα πολλές φορές, αν και δεν εκληρονόμησαν από τους γονείς, έκαμαν οίκους για τον εαυτόν τους, η ψυχή σου όμως, εάν εγκαταλειφθή από σε, από ποίον θα ελεηθή;

    Προς τους πατέρας ελέχθησαν όσα ήσαν να λεχθούν. Οι άτεκνοι ποίαν ευλογοφανή δικαιολογίαν της φιλαργυρίας των επικαλούνται; Δεν πωλώ τα υπάρχοντά μου, ούτε τα δίδω στους πτωχούς, λόγω των αναγκών της ζωής. Λοιπόν δεν είναι ο Κύριος διδάσκαλός σου, ούτε το Ευαγγέλιον ρυθμίζει την ζωήν σου, αλλά συ ο ίδιος γίνεσαι νομοθέτης του εαυτού σου. Πρόσεξε όμως σε ποίον κίνδυνον εμπίπτεις όταν σκέπτεσαι κατ’ αυτόν τον τρόπον. Διότι εάν αυτά που ο Κύριος μας διέταξε ως αναγκαία, συ τα διαγράφεις ως ανεφάρμοστα, δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να θεωρής τον εαυτόν σου φρονιμώτερον από τον νομοθέτη.

    - Αλλά αφού τα απολαύσω αυτά σε όλην μου την ζωήν, λέγεις, μετά το τέλος της θα κάμω κληρονόμους της περιουσίας μου τους πτωχούς, αφού με γράμματα και διαθήκες τους αναθέσω την κυριότητα των υπαρχόντων μου.


    Όταν δεν θα ευρίσκεσαι πλέον μεταξύ των ανθρώπων, τότε θα γίνης φιλάνθρωπος. Όταν σε αντικρύσω νεκρόν, τότε θα σε ονομάσω φιλάνθρωπον. Σου οφείλεται μεγάλη ευχαριστία για την φιλοτιμίαν σου, διότι ενώ κείσαι στο μνήμα και έχεις μεταβληθή με την διάλυση σε χώμα, έγινες γενναιόδωρος και μεγαλόψυχος στις δαπάνες. Ειπέ μου, όμως, ποιού καιρού τους μισθούς θα απαιτήσης; Για τον χρόνον της ζωής σου ή για μετά τον θάνατον; Αλλά τον καιρό που ευρισκόσουν στην ζωήν, τότε είχες δοθεί στα πάθη και στις ηδονές και κολυμβούσες μέσα στις απολαύσεις, και ούτε να αντικρύσης καταδεχόσουν τους πτωχούς, τώρα δε που απέθανες, ποίες είναι οι πράξεις σου; Ποίος μισθός εργασίας σου οφείλεται; Δείξε τα έργα και ζήτα τις ανταποδόσεις. Κανένας μετά την λήξη της πανηγύρεως δεν εμπορεύεται, ούτε προσερχόμενος μετά τους αγώνες στεφανώνεται, ούτε ανδραγαθεί μετά τον πόλεμο. Είναι λοιπόν φανερόν, πως ούτε μετά την ζωήν είναι δυνατόν να ευσεβή κανείς. Συ με την μελάνην και τα γράμματα δίδεις υποσχέσεις για ευεργεσίες. Ποίος λοιπόν θα σου αναγγείλη τον καιρό της εξόδου; Ποίος θα σου εγγυηθή τον τρόπον του θανάτου; Πόσοι έχουν αρπαγή αιφνιδίως, χωρίς να τους επιτρέψη το πάθημά τους ούτε φωνήν να αφήσουν; Πόσοι δεν παρεφρόνησαν από τον πυρετό; Γιατί λοιπόν αναμένεις ευκαιρίαν, αφού πολλές φορές δεν είσαι κύριος ούτε των λογισμών σου; Νύκτα βαθεία και νόσος βαρεία και βοηθός πουθενά, και αυτός που παραμονεύει για την κληρονομίαν είναι έτοιμος. Κανονίζει τα πάντα προς το συμφέρον του και σου ματαιώνει τα σχέδια. Εκείνη την ώρα, αφού στρέψης εδώ κι εκεί το βλέμμα σου και ιδής να σε έχη περικυκλώσει η ερημία, τότε θα αισθανθής την απερισκεψία σου, τότε θα αναστενάξης για την παραφροσύνη σου, για ποίον καιρόν εφύλασσες την εντολήν. Για όταν η γλώσσα παραλύη, το δε χέρι ήδη τρέμει και αρχίζουν οι απότομες συσπάσεις, ώστε ούτε με την φωνήν ούτε με τα γράμματα να ημπορής να εκφράσης την γνώμη σου. Ακόμη και στην περίπτωση που όλα θα είχαν γραφή με σαφήνεια και κάθε λέξις θα είχε διακηρυχθή απεριφράστως, θα ήταν αρκετόν ένα γράμμα να αλλοιώση εντελώς την απόφαση. Μία σφραγίδα εάν παραποιηθή, δύο ή τρείς ψευδομάρτυρες αν παρουσιασθούν, όλη η κληρονομία θα ημπορούσε να μεταφερθή σε άλλους.

    Γιατί λοιπόν εξαπατάς τον εαυτόν σου διαθέτοντας τώρα κακώς τον πλούτον σου στις σαρκικές απολαύσεις, και δίδεις υποσχέσεις για το μέλλον περί πραγμάτων των οποίων δεν θα είσαι πλέον κύριος; Όπως το απέδειξεν ο λόγος, η σκέψις αυτή είναι πονηρά: όσον ζώ, θα απολαύσω τις ηδονές, όταν δε αποθάνω, θα πράξω ό,τι έχω διαταχθή. Θα ειπή τότε και σε σένα ο Αβραάμ: «απέλαβες τα αγαθά σου εν τη ζωή σου» (Λουκ. ιστ' 25). Δεν σε χωρά η στενή και τεθλιμμένη οδός (Προβλ. Ματθ. ζ' 14), εάν δεν αποβάλης τον όγκον του πλούτου. Εξήλθες από την ζωή βαστάζοντάς τον μαζί σου, δεν τον απέρριψες προηγουμένως, όπως είχες προσταχθή. Όταν ήσουν στην ζωήν, προτιμούσες από την εντολή τoν εαυτό σου. Μετά τον θάνατον και τη διάλυση, τότε προετίμησες την εντολήν από τους εχθρούς σου. Για να μη τα πάρη δηλαδή ο τάδε, λέγει, ας τα πάρη ο Κύριος. Και πώς να το ονομάσωμεν αυτό; Άμυναν προς τους εχθρούς ή αγάπην προς τον πλησίον; Ανάγνωσε τις διαθήκες σου: «Θα ήθελα να ζω ακόμη και να απολαμβάνω τα ιδικά μου». Άρα η χάρις ανήκει στον θάνατον, όχι σε σένα. Διότι εάν ήσουν αθάνατος, δεν θα ενθυμόσουν τις εντολές. Μην πλανάσθε. Ο Θεος ου μυκτηρίζεται (δεν εμπαίζεται) (Γαλ. στ' 7). Το νεκρό δεν προσφέρεται στο θυσιαστήριον. Την θυσία να την προσφέρης ζωντανήν. Αυτός που προσφέρει από το περίσσευμα δεν γίνεται δεκτός. Και συ προσφέρεις στον ευεργέτην αυτά που σου επερίσσευσαν μετά από ολόκληρον την ζωή σου. Εάν δεν τολμάς από τα περισσεύματα της τραπέζης να δεξιωθής τους επισήμους, πώς λοιπόν τολμάς να εξιλεώνης τον Θεόν από τα περισσεύματα; Κοιτάξτε οι πλούσιοι το τέλος της φιλοχρηματίας και παύσετε να είσθε παθιασμένοι με τα χρήματα. Όσο φιλόπλουτος είσαι, τόσο περισσοτέραν προσπάθεια καταβάλλεις να μην αφήσης τίποτε από τα υπάρχοντά σου. Κάμε τα όλα ιδικά σου, αξιοποίησέ τα όλα για τoν εαυτόν σου, μην εγκαταλείψης σε άλλους τον πλούτον. Ίσως ουτε θα σε στολίσουν οι υπηρέτες με τον τελευταίον στολισμόν, αλλά θα εξαγνίσουν την ταφή προσπαθώντας με αυτά που απέμειναν να αποκτήσουν την εύνοια των κληρονόμων. Ίσως μάλιστα και να φιλοσοφήσουν τότε εναντίον σου. Είναι άγνοια της καλαισθησίας, θα είπουν, το να στολίζης νεκρόν και να κάμης με πολυτέλεια την εκφοράν αυτού που δεν αισθάνεται πλέον. Τι λοιπόν, δεν είναι καλλίτερον να στολίζης τους ζωντανούς με την λαμπρά και πολυτελή στολήν από το να κατασαπίζουνν μαζί με τον νεκρό τα πολύτιμα ενδύματα; Ποίον το όφελος από ένα επίσημο μνήμα, από πολυτελή ταφή και από δαπάνην χωρίς κέρδος; Αυτά πρέπει να χρησιμοποιηθούν από τους επιζώντες για τις ανάγκες της ζωής.

    Όλα αυτά σου τα είπα για να σε απαλλάξω από το βάρος, αλλά και χάριν εκείνων που θα κληρονομήσουν τα ιδικά σου. Όσον λοιπόν είναι καιρός, ετοίμασε τα εντάφια εφόδια. Καλόν εντάφιον είναι η ευσέβεια. Χρησιμοποίησε ως ένδυμα όλα αυτά και έτσι να εξέλΘης από την ζωήν αυτήν. Κόσμημά σου κάμε τον πλούτο σου, πάρε τον μαζί σου. Να πεισθής στον καλό σου σύμβουλο, στον Χριστόν, που σε ηγάπησε. Σ’ αυτόν που επτώχευσε προς χάριν μας, «ίνα ημείς τη εκείνου πτωχεία πλουτήσωμεν» (Β' Κορ. η' 9). Να τον πιστεύσωμεν ως σοφόν που γνωρίζει καλά το συμφέρον μας, ή να τον υπομείνωμε εμπιστευόμενοι την αγάπην του, ή να τον ανταμείψωμεν ως ευεργέτην. Οπωσδήποτε όμως να κάμωμε τα όσα μας έχουν διαταχθή, για να γίνωμε κληρονόμοι της αιωνίου ζωής «της εν αυτώ τω Χριστώ, ω η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

    (4ος αιών, ΕΠΕ, Μεγ. Βασιλείου, τόμ. 6, σελ. 284 - από το βιβλίο "Πατερικόν Κυριακοδρόμιον", σελίς 243-255. Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης Δημουλάς)

    Πηγή ηλεκτρονικού κειμένου:
    http://www.alopsis.gr/


    Μοιράστε το


    6 Σεπτεμβρίου 2011

    ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΓΝΩΣΗ - Μαγειρεύοντας την Άλφα-Βήτα στο σπίτι !



    Το παιδί μας θα διατηρεί για πάντα μια πολύ ζεστή και ευχάριστη ανάμνηση από την εκμάθηση της Αλφα-Βήτα, αν αυτή συνδυαστεί μ’ ένα παιχνίδι ζαχαροπλαστικής που απευθύνεται σε όλες τις αισθήσεις.

    Με βοηθό το πιο …νόστιμο αλφαβητάρι της Μαρίας Βιγγοπούλου «Μαγειρεύοντας την Αλφα-Βήτα» που έχει κάνει ήδη και δεύτερη έκδοση, ξεκινάμε ένα πρόγραμμα που μπορεί να απασχολήσει το παιδί 2 περίπου ώρες για 26 εβδομάδες.

    Την πρώτη εβδομάδα τακτοποιούμε…όσο μπορούμε την κουζίνα μας και προσκαλούμε το παιδί να πλάσει μαζί μας μοσχομυριστά κουλουράκια.

    Ετοιμάζουμε τη ζύμη σύμφωνα με την συνταγή που μας αρέσει να χρησιμοποιούμε. Μπορούμε ανάλογα με την εποχή να αλλάξουμε ζύμη, π.χ τα Χριστούγεννα και το Πάσχα ή την περίοδο της Σαρακοστής να χρησιμοποιήσουμε διαφορετικές γεύσεις.

    Επίσης μπορούμε να στολίσουμε τα κουλουράκια με διάφορα υλικά.

    Ξεχωρίζουμε μια μικρή μπαλίτσα ζύμη και την δίνουμε στο παιδί για να πλάσει τα δικά του κουλουράκια. Εμείς κρατάμε το μεγαλύτερο μέρος. Φτιάχνουμε πρώτα το α μικρό και του δείχνουμε πώς να το πλάσει και εκείνο. Ϋστερα φτιάχνουμε το Α κεφαλαίο και το τοποθετούμε στο ταψί. Εναλλάσουμε το ζύμωμα γραμμάτων με το ζύμωμα και άλλων σχημάτων όπως π.χ. αστεράκια, φεγγάρι, ανθρωπάκια, πλεξούδες κλπ. Αν το παιδί δεν ζυμώνει τέλεια τα σχήματα δεν επιμένουμε πολύ σε αυτό για να μην πιεστεί. Η δραστηριότητα πρέπει να αφήσει μια ευχάριστη αίσθηση.

    Όταν τελειώσουμε το ζύμωμα βάζουμε τα κουλουράκια στο φούρνο να ψηθούν, Μπορούμε τώρα να καθήσουμε και να περιμένουμε να τελειώσει το ψήσιμο ξεφυλλίζοντας μαζί με το παιδί το βιβλίο.



    Ιδέες για δραστηριότητες:

    1. Να ζητήσουμε από το παιδί να αναγνωρίσει το γράμμα α,Α μέσα στο κείμενο.
    2. Διαβάζουμε τα ποιήματα που έχουν σχέση με κάθε γράμμα και προσπαθούμε να βοηθήσουμε το παιδί να τα αποστηθίσει.
    3. Κολλάμε ένα χαρτόνι στον τοίχο της κουζίνας ή στο δωμάτιο του παιδιού και τοποθετούμε πάνω του το πρώτο αυτοκόλλητο με το γράμμα Α.
    Σε κάθε νέα εβδομάδα πλάθουμε ξανά τα γράμματα πoυ ήδη μάθαμε και προσθέτουμε κάθε φορά ένα καινούργιο γράμμα.  

    Την 25η εβδομάδα κάνουμε μια επανάληψη των γραμμάτων που ήδη μάθαμε και βοηθάμε το παιδί να συμπληρώσει τις δραστηριότητες στο τέλος του βιβλίου.
    Την 26η εδβομάδα οργανώνουμε μια γιορτή με παππούδες, γιαγιάδες ή και τους φίλους των παιδιών, ζυμώνουμε τα κουλουράκια μας και τα σερβίρουμε φορώντας καπέλα μάγειρα φτιαγμένα από χαρτόνι. Τους κερνάμε τα όμορφα γραμματοκούλουρά μας με φρέσκια πορτοκαλάδα και λεμονάδα.

    Η δραστηριότητα αυτή βοηθά το παιδί να  παρατηρήσει  τα γράμματα, να τα πλάσει κατανοώντας καλύτερα το σχήμα τους, να τα αναγνωρίσει, να  συνδυάσει το σχήμα κάθε γράμματος με τον ήχο του  και τέλος αφού  μυρίσει το άρωμα των γραμμάτων, να τα γευθεί.

     
    Κείμενο: Σταυρούλα Σταμάτη





    Μοιράστε το


    ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ




    Το ΚΕΝΤΡΟ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ - ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ και το ΜΟΥΣΕΙΟ  ΜΠΕΝΑΚΗ  υποδέχονται τα  παιδιά  από  τις  καλοκαιρινές  διακοπές  τους  με  την  μουσική  παράσταση «ΤΟ ΠΑΠΛΩΜΑ ΜΕ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ»  την Τετάρτη  07  Σεπsτεμβρίου  2011 στις 7:00 μμ. στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη της οδού Πειραιώς 138. Η παράσταση πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο στον ίδιο χώρο και ενθουσίασε μικρούς και μεγάλους στο κατάμεστο αίθριο του Μουσείου.

    Γενική είσοδος: 10€
    Η Μαρίζα Κωχ μαζί με δεξιοτέχνες μουσικούς παραδοσιακών οργάνων καλούν τα παιδιά να ανακαλύψουν όλοι μαζί τα αγαπημένα τους παραδοσιακά τραγούδια που είναι κρυμμένα στους ήχους των κουδουνιών ενός πολύτιμου παπλώματος. Σε αυτό έχουν κρύψει οι μουσικοί του περασμένου αιώνα τα πιο γνωστά παραδοσιακά παιχνιδοτράγουδα.
    Το πάπλωμα αυτό φυλασσόταν για πολλά χρόνια στο Μουσείο Μπενάκη. Όμως μια νύχτα του χειμώνα κινδύνεψε να χαθεί για πάντα, όταν ο δράκος του πηγαδιού του Μουσείου το άρπαξε και προσπάθησε  να το σύρει μαζί του στο πηγάδι. Ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη εμπιστεύτηκε το πάπλωμα με τα χίλια χρυσά κουδούνια στην Μαρίζα Κωχ και στα παιδιά που θα βρεθούν κοντά της για να φανερώσουν αυτόν τον ανεκτίμητο πολιτιστικό θησαυρό και έτσι να σωθεί για πάντα.|

    Απόσπασμα επιστολής από την παράσταση  «ΤΟ  ΠΑΠΛΩΜΑ  ΜΕ  ΤΑ  ΧΡΥΣΑ  ΚΟΥΔΟΥΝΙΑ»

    «Το Μουσείο Μπενάκη εμπιστεύεται στα παιδιά την πιο σπάνια συλλογή παιδικών παραδοσιακών τραγουδιών. Βρίσκονται στα κουδούνια που είναι στερεωμένα επάνω στο βελούδινο πάπλωμα, που θα βρείτε διπλωμένο μέσα στο πακέτο που σας στέλνουμε. Τις μελωδίες των τραγουδιών έκρυψαν μέσα στα κουδούνια οι μουσικοί του περασμένου αιώνα για να μην ξεχαστούν. Αυτό το βελούδινο πάπλωμα κινδύνεψε να χαθεί για πάντα και μαζί με αυτό και τα τραγούδια που είναι κρυμμένα στους ήχους των κουδουνιών του. Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα, όταν ο δράκος που ζει κρυμμένος στο πηγάδι της αυλής του Μουσείο μας βγήκε όπως το είχε συνήθειο. Την προσοχή του τράβηξε το πάπλωμα με τα χρυσά κουδούνια που κρεμόταν σε ένα τοίχο του Μουσείου. Το άρπαξε, το έσυρε έξω έως τα χείλη του πηγαδιού και σκεπάστηκε με αυτό. Ο ήχος των κουδουνιών του χάρισε τον πιο γλυκό ύπνο. Τα ξημερώματα, όταν άλλαζε η φρουρά των τσολιάδων στον Άγνωστο Στρατιώτη, το βροντερό χτύπημα των τσαρουχιών τους ξύπνησε το δράκο και αυτός μουγκρίζοντας ... »

    Πηγή: http://www.ert.gr/


    Μοιράστε το


    5 Σεπτεμβρίου 2011

    Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ


    Στις 24 Αυγούστου 1779 στο Κολικόντασι της τουρκοκρατούμενης τότε Βορείου Ηπείρου απαγχονίσθηκε με εντολή του Κουρτ Πασά ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πατροκοσμάς όπως κατεγράφη στη συνείδηση του λαού μας. Ξεκίνησε από το Μέγα Δένδρο της Αιτωλίας, δίπλα από το Θέρμο, την αρχαία πρωτεύουσα της Αιτωλικής Συμπολιτείας. Έμαθε γράμματα σε κρυφά και φανερά σχολειά και κατέληξε στο Άγιον Όρος, στη Μονή Φιλοθέου. Με τις ευλογίες των εκάστοτε Οικουμενικών Πατριαρχών εξήλθε από τον Άθωνα τουλάχιστον τρεις φορές και περιόδευσε τα περισσότερα μέρη του Ελληνισμού για να αποτρέψει τους εξισλαμισμούς. Ιδιαιτέρως έντονη παραμένει η μνήμη του στην Ήπειρο και στη Δυτική Μακεδονία. Δίδασκε με τον απλό λόγο του, την ασκητική ζωή του, με τις προφητείες του για την απελευθέρωση του Γένους, με το πάθος του για την κοινωνική δικαιοσύνη, με τον ζήλο του για την Ελληνορθόδοξη Παιδεία. Από τα πρώτα χρόνια μετά το μαρτύριό του θεωρήθηκε Άγιος από τον λαό μας και η αγιοκατάταξή του επισημοποιήθηκε το 1960 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Ο πρώτος βιογράφος του είναι ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο περίφημο «Νέον Μαρτυρολόγιον», το οποίο εξεδόθη το 1799.

    Τα σύγχρονα σχολικά βιβλία έχουν την τάση να αγνοούν τον Άγιο Κοσμά ή να τον παρουσιάζουν σαν έναν δυτικού τύπου Διαφωτιστή. Όμως ο Πατροκοσμάς δεν είχε την παραμικρή επιρροή από τον Γαλλικό Διαφωτισμό, ο οποίος άλλωστε έρρεπε προς ακρότητες αθεϊστικού τύπου. Ο Άγιος Κοσμάς δεν άνοιγε απλώς σχολεία , αλλά τόνιζε ότι το σχολείο είναι προθάλαμος της Εκκλησίας. Η επιτυχημένη προσπάθειά του να σταματήσει τους εξισλαμισμούς βοήθησε την επιβίωση του Έθνους, διότι εκείνη την εποχή όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό. Ο εξισλαμισμένος τούρκευε, γινόταν φανατικός ανθέλληνας, γι’ αυτό και έχει μείνει ως αρνητική για το Γένος μας έννοια ή λέξη «γενίτσαρος» . Η παιδεία, στην οποία πίστευε ο Άγιος Κοσμάς, δεν ήταν μία απλή κατάρτιση και εκμάθηση τεχνοκρατικών γνώσεων, όπως θα ήθελαν σήμερα ορισμένοι. Αλλά μιλούσε για μία Παιδεία, η οποία πρωτίστως θα δια-μορφώνει ανθρώπους, θα διαπλάθει ανθρωπίνους χαρακτήρες.

    Από το σπουδαίο κείμενο «Το Άγιον Όρος και η παιδεία του Γένους μας» , το οποίο συνετάγη και εξεδόθη από την Ιερά Μονή Ιβήρων, πρώτα το 1994 και βελτιωμένο το 2003, παραθέτουμε ορισμένες εύστοχες επισημάνσεις για τις διδαχές του Πατροκοσμά: «… Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα. Από το σχολείον μανθάνομεν το κατά δύναμιν τί είναι Θεός, τί είναι Αγία Τριάς, τί είναι άγγελοι, αρχάγγελοι, τί είναι δαίμονες, τί είναι παράδεισος, τί είναι κόλασις, τί είναι αμαρτία, αρετή. Από το σχολείον μανθάνομεν τί είναι Αγία Κοινωνία, τί είναι Βάπτισμα, τί είναι το Άγιον Ευχέλαιον, ο τέλειος γάμος, τί είναι ψυχή, τί είναι κορμί… το σχολείον ανοίγει τες εκκλησίες, το σχολείον ανοίγει ατ μοναστήρια. Ανίσως και δεν ήτανε σχολεία, πού ήθελα εγώ να μάθω να σας διδάσκω;…. Είναι αληθινός επαναστάτης, ανανεωτής των πάντων. Κρίνει τον πλούσιο που δεν δίνει στον φτωχό. Διοργανώνει δωρεάν παιδεία. Σέβεται τη γυναίκα. Βλέπει ότι την καταπιέζουν. Φανερώνεται πραγματικός υπερασπιστής της. Ρίχνει όλους στο φιλότιμο».

    Οι επισημάνσεις αυτές μάς οδηγούν στον προβληματισμό ποια σχέση έχει η Παιδεία του Αγίου Κοσμά με το σύγχρονο σχολείο. Εν όψει δε και του Νέου Λυκείου καλό θα ήταν να προβληματισθούμε αν τελικά σήμερα το σχολείο διαμορφώνει ήθος ή απλώς καλλιεργεί την αποστήθιση γνώσεων και αριθμών. Έχει παραμεληθεί η Ανθρωπιστική Παιδεία χάριν της Τεχνολογικής και αυτό βλάπτει την ψυχοσύνθεση των παιδιών, τούς στερεί τα πρότυπα και τα οράματα. Στην εποχή των Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και της Ψηφιακής Τεχνολογίας οι νέοι μας χρειάζονται ακόμη περισσότερο τα διδάγματα των Αρχαίων Ελληνικών κειμένων, των Θρησκευτικών και της Ιστορίας. Για να μην απομονωθούν μπροστά στον υπολογιστή. Για να μην γίνουν απαθείς θεατές της υλιστικής παγκοσμιοποιήσεως, η οποία γεννά οικονομικές κρίσεις σαν τη σημερινή και τις εξαπλώνει υπερπηδώντας τα σύνορα. Για να αντισταθούν στην επικράτηση του υλιστικού συμφέροντος εις βάρος της ανθρωπιάς και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να αγωνισθούν ώστε κάθε λαός να διατηρήσει την εθνική κυριαρχία του και την πολιτιστική ιδιοπροσωπεία του χωρίς να μεταμορφωθεί σε άμορφο χυλό.

    Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία, την οποία ευαγγελίσθηκε ο Άγιος Κοσμάς δεν αντιτίθεται στις Θετικές Επιστήμες. Τον 19ο αιώνα στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης, η οποία ιδρύθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο σχολάρχης ήταν Αγιορείτης μοναχός, ο Βαρθολομαίος Κουτλουμουσιανός. Ο ίδιος δίδασκε στα παιδιά των Ελλήνων εμπόρων τα Θρησκευτικά, τα Αρχαία Ελληνικά, αλλά και τα Μαθηματικά και τη Φυσική, συγγράφοντας ή μεταφράζοντας μόνος του τα σχετικά εγχειρίδια. Η Ελληνορθόδοξη Παιδεία, για την οποία θυσιάσθηκε ο Πατροκοσμάς, είναι πάντοτε επίκαιρη. Όχι μόνο για εμάς τους Έλληνες, αλλά και για την Ευρώπη που αναζητεί την ταυτότητά της. Ευρισκόμενοι στη δίνη μιας κρίσης που φαίνεται οικονομική, αλλά έχει πνευματικά αίτια, ας ξαναδιαβάσουμε τις διδαχές του Αγίου Κοσμά.

    Κ.Χ. 10. 8. 2011

    Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων (πηγή: http://olympia.gr/)


    Μοιράστε το


    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...