Χριστός Ανέστη!

13 Οκτωβρίου 2011

Τι θα γίνει αν σταματήσουμε τους εμβολιασμούς;

γράφει ο παιδίατρος Κωνσταντίνος Νταλούκας



Θα επανέλθουν πολύ σύντομα όλες αυτές οι νόσοι που εμβολιάζουμε τα παιδιά μας σήμερα.

Τα τελευταία χρόνια είχαμε κρούσματα κοκκίτη σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπως στην εφηβεία ή και σε ενήλικες.

 Αυτοί που μόνον έχουν εμβολιαστεί και δεν έχουν νοσήσει από φυσική νόσο, όπως συμβαίνει από αρκετά χρόνια τώρα και αφορά το μεγαλύτερο ποσοστό των σημερινών παιδιών, δεν προστατεύονται εφ όρου ζωής από τα εμβόλια. Η τεχνητή αυτή ανοσία που παρέχεται με τα εμβόλια πρέπει να ενισχυθεί με αναμνηστικές δόσεις.

Αυτός ήταν ο λόγος που οδήγησε τις εταιρείες παραγωγής εμβολίων να κατασκευάσουν εμβόλιο για την διφθερίτιδα, τον τέτανο, τον κοκκίτη και την πολιομυελίτιδα που απευθύνεται σε ενήλικες και εφήβους. Το εμβόλιο αυτό πρέπει να γίνει ωποσδήποτε σε όλα τα παιδιά για μία φορά μετά την ηλικία των 11 ετών. Στην συνέχεια γίνεται αναμνηστικός εμβολιασμός μια φορά κάθε 10 χρόνια για όλη την υπόλοιπη ζωήγ για τον τέτανο και την διφθερίτιδα.

Στην Ελλάδα η τελευταία επιδημία ιλαράς σημειώθηκε το 1996, με την οποία έκλεισε μία περίοδος επιδημικών κύκλων ιλαράς διαρκείας 3-5 ετών.

Η διακοπή της δραστηριότητας της ιλαράς στην Ελλάδα οφείλεται στην εισαγωγή του εμβολίου MMR στην Ελλάδα το 1989. Από το 1996 μέχρι το 2005 δεν είχαν αναφερθεί κρούσματα ιλαράς.
Το φθινόπωρο του 2005 ξεκίνησε επιδημία ιλαράς στην Ελλάδα, παράλληλα με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σύμφωνα με στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ, η επιδημία ξεκίνησε στην Βόρεια Ελλάδα με σποραδικά κρούσματα το φθινόπωρο του 2005 και κορυφώθηκε το Δεκέμβριο του ίδιου έτους. Στη Νότια Ελλάδα καταγράφηκαν τα πρώτα κρούσματα τον Ιανουάριο του 2006, με κορύφωση τον Μάιο του ίδιου έτους. Συνολικά δηλώθηκαν στο ΚΕΕΛΠΝΟ 635 κρούσματα. Κανένα κρούσμα δεν δηλώθηκε μετά τον Ιούλιο 2006. Τα περισσότερα κρούσματα καταγράφηκαν σε ανεμβολίαστα παιδιά οικογενειών τσιγγάνων, από όπου φαίνεται και ότι άρχισε η επιδημία στη Βόρεια Ελλάδα. Επίσης η νόσος επεκτάθηκε και σε νεαρούς ενήλικες του γενικού πληθυσμού που είτε ήσαν ανεμβολίαστοι, είτε είχαν λάβει μόνο μία δόση του εμβολίου.

Από την αρχή του 2010 έως τα μέσα Ιουνίου στο ΚΕΕΛΠΝΟ είχαν δηλωθεί 97 κρούσματα ιλαράς. Τα 35 αφορούσαν Βούλγαρους υπηκόους και κυρίως Τσιγγάνους. Η αυξητική τάση κρουσμάτων σε Ελληνες Αθίγγανους δείχνει ευρεία διασπορά της νόσου σε πληθυσμούς με χαμηλή εμβολιαστική κάλυψη. Η μεγάλη πλειονότητα των κρουσμάτων ήταν βουλγαρικής υπηκοότητας (59 από τα 97) αφορούσαν παιδιά ηλικίας έως 14 ετών. Οι περισσότεροι Ελληνες Αθίγγανοι που προσβλήθηκαν ήταν, επίσης, παιδιά, αλλά μολύνθηκαν και 21 άτομα ηλικίας άνω των 20 ετών.

Η Ιρλανδία το 2000 βίωσε επιδημία ιλαράς επειδή οι εμβολιασμοί έπεσαν σε ποσοστό περίπου 78%. Κατά την διάρκεια αυτή της επιδημίας αρκετά παιδιά πέθαναν.

Μια μεγάλη επιδημία ερυθράς συνέβει στην Νεμπράσκα το 1999. Όλες και οι 83 περιπτώσεις αφορούσαν ενήλικες που δεν είχαν εμβολιαστεί. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από χώρες που ο εμβολιασμός για την ερυθρά δεν γίνεται συστηματικά. Η επιδημία εξαπλώθηκε από ένα εργοστάσιο συσκευασίας κρέατος στον γενικό πληθυσμό, μεταξύ αυτών και αρκετές γυναίκες σε εγκυμοσύνη όπως και σε δύο παιδικούς σταθμούς. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος από την ερυθρά είναι για τα έμβρυα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, που μπορεί να γεννηθούν με το σύνδρομο της συγγενούς ερυθράς, αν οι μητέρες τους νοσήσουν κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Το 1994 υπήρξαν 5.000 θάνατοι στην Ρωσσία από διφθερίτιδα όταν ανέστειλαν το πρόγραμμα εμβολιασμού για την νόσο αυτή. Πριν από τότε η Ρωσσία είχε μόνο μερικά κρούσματα από διφθερίτιδα κάθε χρόνο και καθόλου θανάτους. Το εμβόλιο για την διφθερίτιδα άρχισε να χρησιμοποιείται από το 1930, όμως ακόμα και σήμερα η διφθερίτιδα παραμένει μια πολύ σοβαρή νόσος. Περίπου ένα στα 10 άτομα πεθαίνει αν νοσήσει από διφθερίτιδα, και παρά την ιατρική βοήθεια, ακόμα και σήμερα.

Στην Αγγλία μετά από μια εκτεταμένη αναστολή του εμβολιασμού για τον κοκκίτη το 1974 είχε σαν αποτέλεσμα επιδημία με 100.000 κρούσματα εκ των οποίων τα 36 μέχρι το 1978 ήταν θανατηφόρα.

Η Ιαπωνία το 1979 είχε 13.000 περιπτώσεις και 41 θανάτους από κοκκίτη σαν αποτέλεσμα εμβολιασμού που αφορούσε μόνο το 30% των παιδιών. Τα προηγούμενα χρόνια που εμβολίαζαν σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού των παιδιών είχαν ελάχιστες περιπτώσεις κοκκίτη και καθόλου θανάτους.

Η Σουηδία είχε παρόμοια εμπειρία με τον κοκκίτη. Όταν το πρόγραμμα εμβολιασμού για τον κοκκίτη αποκαταστάθηκε τα κρούσματα έπεσαν δραματικά


Είναι σημαντικό επομένως να συνεχιστούν οι εμβολιασμοί για τέσσερις λόγους.

1. Εκτός κι αν κάποια από τις αρρώστιες εξαφανίστηκε, υπάρχει πάντοτε ένας μικρός κίνδυνος αν ο εμβολιασμός σταματήσει, μια μικρή επιδημία να πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Κάποια μικρόβια όπως ο τέτανος για παράδειγμα επιζούν στο έδαφος σε σπόρους. Ο κίνδυνος επομένως για τον τέτανο ποτέ δεν θα εκλείψει και αυτό κάνει τον εφ όρου ζωής εμβολιασμό για τον τέτανο απαραίτητο.

2. Κανένα εμβόλιο δεν είναι 100% αποτελεσματικό. Πάντοτε θα υπάρχει ο κίνδυνος κάποιοι ταξιδιώτες να μην έχουν ανοσία, ακόμα και αν έχουν εμβολιαστεί. Όσο οι άλλοι γύρω τους είναι εμβολιασμένοι θα προστατεύονται και αυτοί.

3. Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων που δεν μπορούν να εμβολιαστούν για ιατρικούς λόγους. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι προστατευμένοι και για κάποιες από τις αρρώστιες αυτές είναι πολύ σημαντικό οι άλλοι γύρω τους να έχουν ανοσία και να μην μπορούν να τους τις μεταδώσουν.

4. Πολλές από τις αρρώστειες που εμβολιάζουμε εμάς ή τα παιδιά μας ακόμα είναι συχνές σε κάποια από τα μέρη στον πλανήτη μας. Αν δεν εμβολιαστούμε, με κάποιο ταξίδι μας στο εξωτερικό είναι εύκολο να την κολλήσουμε και στην συνέχεια να είμαστε η αιτία να εξαπλωθεί.


Μοιράστε το


Η ιστορία των τριών δέντρων


Ήταν μια φορά σ’ ένα δάσος τρία δένδρα.
Καθένα από αυτά είχε για τον εαυτό του έναν οραματισμό, μια προοπτική.

Το πρώτο επιθυμούσε να αξιωθεί να γίνει κάποια στιγμή ένα πολύτιμο μπαούλο, «ξυλόγλυπτο» όμορφα σκαλισμένο, που μέσα του θα φυλάσσεται ένας πολύτιμος θησαυρός. Αυτό ήταν το όραμα του και η προοπτική του.

Το δεύτερο δένδρο ήθελε να αξιωνόταν να γίνει στα χέρια ενός καλού ναυπηγού ένα μεγάλο καράβι «γερό σκαρί» όμορφο, μεγαλόπρεπο, που θα μετέφερε βασιλιάδες και επίσημα πρόσωπα, που θα έκανε ταξίδια υψηλών προσώπων.

Το τρίτο δένδρο έλεγε ότι το μόνο που θα ήθελε ήταν να είχε γίνει το πιο ψηλό και πιο δυνατό δένδρο του δάσους, έτσι ώστε οι άνθρωποι, που θα βλέπουν το ύψος του στην κορυφή του λόφου, να σκέπτονται τον Ουρανό και τον Θεό.

Όμως πέρασαν τα χρόνια. Και τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως αλλιώς.
Πήγαν υλοτόμοι.

Και έκοψαν το πρώτο δένδρο. Και ενώ σχεδίαζε και ποθούσε να γίνει όμορφο ξυλόγλυπτο μπαούλο για θησαυρούς, ο ξυλουργός το έκαμε δοχείο για την τροφή των ζώων, παχνί για τα άχυρα των ζώων.

Το δεύτερο δένδρο, που ήθελε να γίνει ωραίο καράβι, για να μεταφέρει βασιλιάδες, έγινε ένα μικρό ψαροκάικο, που τόχαν φτωχοί ψαράδες να ψαρεύουν.

Το τρίτο δένδρο, που ήθελε να μείνει το ψηλότερο του δάσους το έκοψε κάποιος ξυλοκόπος και το έβαλε στην αποθήκη του.

Περνούσαν χρόνια. Και τα δέντρα, απογοητευμένα από την εξέλιξη των πραγμάτων, ξέχασαν ακόμα και τα όνειρά τους.
Όμως κάποια μέρα ένας άνδρας και μια γυναίκα ήλθαν στον στάβλο, που ήταν εκείνο το ξύλινο παχνί με τα άχυρα και εκεί η γυναίκα γέννησε ένα αγοράκι και το τοποθέτησαν στο παχνί που είχε φτιαχτεί από το πρώτο δένδρο.
Ήταν ο Ιωσήφ και η Παναγία Θεοτόκος. Και απόθεσαν σ' εκείνο το ξύλινο παχνί όχι απλώς διαμάντια και χρυσάφια, αλλά τον ίδιο τον θεό, που είχε γίνει άνθρωπος για μας.

Στο μικρό ψαροκάικο, που είχε γίνει από το δεύτερο δένδρο, μετά από χρόνια μπήκαν κάτι ψαράδες. Ένας απ' αυτούς κουρασμένος ξάπλωσε να κοιμηθεί. Είχαν ανοιχθεί στη θάλασσα. Και ξέσπασε μια μεγάλη τρικυμία. Και το ψαροκάικο δεν ήταν αρκετά δυνατό για να κρατήσει. Και η θάλασσα ειρήνεψε αμέσως. Ήταν ο Χριστός μαζί με τους μαθητές του στη λίμνη Γεννησαρέτ. Έτσι και το δεύτερο δένδρο, που είχε φιλοδοξήσει να γίνει μεγάλο πλοίο, που θα μετέφερε υψηλά πρόσωπα και βασιλιάδες, αξιώθηκε να μεταφέρει τον βασιλέα των βασιλέων, τον ίδιο τον Χριστό με τους μαθητές Του!

Και το τρίτο δένδρο, που ήταν στην αποθήκη του ξυλουργού, μια μέρα το πήραν και έκαναν ένα σταυρό' Και σ' αυτόν τον σταυρό σταύρωσαν τον Χριστό. Έτσι το δένδρο αυτό έγινε πιο ψηλό από ό,τι είχε επιθυμήσει. Έφθασε στον ουρανό και στον θεό! Έγινε, όπως λέμε σε ένα τροπάριο, ουρανού Ισοστάσιο.

Τελικά, το κάθε ένα από τα δένδρα της ιστορίας μας απόκτησε όχι μόνο αυτό που ήθελε και ποθούσε, αλλά ασυγκρίτως περισσότερα όχι όμως με τον τρόπο που φανταζόταν και σχεδίαζε...
Δεν γνωρίζουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού για μας.
Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ποτέ, ότι εκείνο που μας ετοιμάζει ο Θεός, είναι πάντα προτιμότερο και ωφελιμότερο για μας.

Εμείς πρέπει να κάνουμε όνειρα. Για το καλό. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε και ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως εμείς θα θέλαμε. Και ότι ο Θεός οικονομεί και γίνονται καλύτερα από ό,τι εμείς φανταζόμαστε.
Ας έχουμε πίστη. Πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό!!!

Ας αφήσουμε τη ζωή μας όλη στα χέρια Του Πανάγαθου Θεού

Πηγή: Ο Προσκυνητής


Μοιράστε το


12 Οκτωβρίου 2011

Ήταν κάποτε παιδιά - Ο Όσιος Δαυΐδ

Όταν ο Άγιος Δαυίδ βγήκε με το «ταχύπλοο ρασάκι του» στις Ροβιές άρχισε να ψάχνει τόπο κατάλληλο για ν’ ασκητέψει.

Πράγματι μέσα στο υπέροχο εκείνο δάσος που κάλυπτε τα βουνά της περιοχής βρήκε μια μικρή, πολύ μικρή σπηλιά.


Εκεί άρχισε ξανά τους ασκητικούς του αγώνες.
Οι πρώτοι άνθρωποι που βρήκαν σ’ εκείνη την ερημιά τα σημάδια του ήταν οι βοσκοί της περιοχής. Άνθρωποι απλοί, ψυχές καθαρές που διψούσαν ν’ ανταμώσουν τον Θεό γύρεψαν απ’ τον Άγιο να τους οδηγήσει στο δρόμο Του.
Αυτοί ήταν και οι πρώτοι υποτακτικοί του γέροντα στον καινούριο τόπο που στέριωσε.

Ο γέροντας είδε τώρα πως το μικρό, ερειπωμένο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης δεν ήταν κατάλληλο να στεγάσει τις λειτουργικές ανάγκες της μικρής αδελφότητας.
Ερευνώντας τον τόπο διάλεξε ψηλά πάνω στο βουνό μια τοποθεσία που ήταν κατάλληλη για να χτιστεί το μοναστήρι τους.
Έδωσε οδηγίες στους πατέρες να βρούνε τεχνίτες και να μαζέψουν τα πρώτα υλικά για το χτίσιμο του μοναστηριού ενώ εκείνος έφυγε κάνοντας το ταξίδι στη Ρωσία για να βρει τα χρήματα που χρειαζόταν.
Όταν επέστρεψε ο Άγιος από το ταξίδι είδε με μεγάλη λύπη τους εργάτες να χτίζουν το καθολικό πάνω στα θεμέλια της παλιάς εκκλησιάς της Μεταμόρφωσης και όχι πάνω στην κορυφή του βουνού που τους είχε υποδείξει.

– Γέροντα, δεν ήταν κατάλληλος εκείνος ο τόπος, δικαιολογήθηκαν. Εκεί πάνω στην κορυφή δεν υπάρχει νερό, ενώ εδώ υπάρχουνε πηγές με τρεχούμενα νερά.
Ακούγοντας το λόγο της ανυπακοής τους ο γέροντας τους ξεσήκωσε όλους, εργάτες και μοναχούς, να πάνε πάνω στην κορφή του βουνού. Λογάριαζε να τους δείξει πως η υπακοή πρέπει να είναι πάνω από τη λογική.

Όταν φτάσανε στην κορυφή γονάτισε ο Άγιος και προσευχήθηκε θερμά.

Σαν τέλειωσε την προσευχή του και σηκώθηκε όρθιος είδε μπρος του ολοφάνερη την Παναγιά να του δείχνει τη ρίζα ενός μεγάλου δέντρου που στέκονταν παράμερα. Ο Άγιος με δυο δρασκελιές ήλθε και στάθηκε μπροστά στο δέντρο, σήκωσε ψηλά το ραβδί του και χτύπησε μ’ αυτό τη ρίζα του. Αμέσως πετάχτηκε με δύναμη τόσο νερό που όπως λέει η παράδοση έβρεξε τον Άγιο στα ρούχα του.
Το νερό αυτό το 1963 οι κάτοικοι του χωριού Λιβανάτες με προσωπική εργασία το μετέφεραν στην αυλή της μονής. Σήμερα τρέχει αστείρευτο από πηγές μέσα στο μοναστήρι θυμίζοντας σε όλους το μεγάλο εκείνο θαύμα.


Η παραπάνω θαυμαστή ιστορία είναι  από το νέο βιβλίο της Άννας Ιακώβου, "Ήταν Κάποτε Παιδιά, Ο Όσιος Δαυΐδ".

Το βιβλίο μας μεταφέρει στις αρχές του 16ου αιώνα, όταν ο μικρός Δαυίδ, γιος ενός ενάρετου  ιερέα από την Λοκρίδα εξαφανίζεται. Οι γονείς του και οι άλλοι χωρικοί ψάχνουν κάθε γωνιά της γύρω περιοχής, ώσπου μετά από έξη ημέρες ανακαλύπτουν τον μικρό Δαυίδ σε ένα ξωκκλήσι  καθισμένο σε στάση προσευχής εμπρός στο τέμπλο κάτω ακριβώς από την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου. Το παιδί αποκαλύπτει ότι έφτασε εκεί μετά από κάλεσμα του ίδιου του Αγίου. Το περιστατικό αυτό έγινε αφορμή να αποκαλείται στη συνέχεια ο Οσιος Δαυίδ ως "το παιδί του Προδρόμου".

"Στο πέρασμα των χρόνων", το δεύτερο μέρος του βιβλίου, διαβάζουμε εν συντομία τον βίο του Αγίου από τα παιδικά του χρόνια μέχρι την κουρά του,  την αναγόρευση του σε ηγούμενο της Μονής Βαρνάκοβας, τον ξυλοδαρμό του από τους Αγαρηνούς, την εγκατάστασή του στην Εύβοια και την ανέγερση του ομώνυμου μοναστηριού που αποτελεί ένα από τα σύγχρονα πνευματικά κέντρα της ορθοδοξίας. "Θαυμάτων Θαυμασία" ονόμασε η Άννα Ιακώβου το τρίτο μέρος του βιβλίου και όχι άδικα, αφού εκεί βρίσκοντα μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες του Οσίου από τη ζωή και τα θαύματά του!

Πληροφορίες για το βιβλίο θα βρείτε εδώ


Μοιράστε το


10 Οκτωβρίου 2011

Ο άδικος βασανίζεται

Άγιος Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης

Φωτογραφία Μιχαήλ Κωνσταντινίδη
από το βιβλίο "Ταξίδι Μυσταγωγικό στην Αθωνική Πολιτεία"
Ο άδικος, και γενικά κάθε ένοχος, όταν δεν ζητήση συγχώρηση, ταλαιπωρείται από την συνείδησή του και επιπλέον από την αγανάκτηση του αδικημένου. Γιατί, όταν ο αδικημένος δεν τον συγχωρήση και γογγύζη, τότε ο άδικος ταλαιπωρείται πολύ, βασανίζεται. Δεν μπορεί να κοιμηθή. Σαν να τον χτυπούν κύματα και τον φέρνουν σβούρα. Είναι μυστήριο πράγμα το πώς το πληροφορείται! Όπως, όταν ένας αγαπά κάποιον και τον σκέφτεται με την καλή έννοια, εκείνος το πληροφορείται, έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση. Ώ, ο γογγυσμός του άλλου τον κάνει άνω-κάτω! Και μακριά να είναι, τι στην Αυστραλία, τι στο Γιοχάννεμπουργκ, δεν μπορεί να ησυχάση, όταν είναι αγανακτισμένος ο άλλος εξ αιτίας του.

- Αν είναι αναίσθητος;
- Οι αναίσθητοι λες ότι δεν υποφέρουν; Το πολύ-πολύ να καταφύγουν σε καμμιά ψυχαγωγία, για να ξεχασθούν. Μπορεί πάλι ο αδικημένος να τον συγχώρησε τον ένοχο, αλλά να έχη μείνει λίγη αγανάκτηση μέσα του. τότε και ο ίδιος ταλαιπωρείται σε έναν βαθμό, αλλά ο ένοχος ταλαιπωρείται πολύ από την αγανάκτηση του άλλου. Αν όμως ο ένοχος ζητήση συγνώμη και δεν του την δώση ο αδικημένος, τότε ταλαιπωρείται εκείνος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φωτιά από το εσωτερικό κάψιμο της ψυχής από την συνείδηση. Την βασανίζει και την τρώει συνέχεια με το σαράκι σ’ ετούτη την ζωή και πιο πολύ φυσικά θα την τρώη στην άλλη ζωή, την αιώνια, “ο ακοίμητος σκώληξ”, αν δεν μετανοήση ο άνθρωπος σ’ αυτήν την ζωή και δεν επιστρέψη τις αδικίες του στους συνανθρώπους του, έστω και με την αγαθή του προαίρεση, σε περίπτωση που δεν μπορεί με άλλον τρόπο.

Θυμάμαι ένας δικηγόρος, που έκανε πολλές αδικίες, πόσο βασανίσθηκε στο τέλος της ζωής του. εξασκούσε το επάγγελμά του σε μια επαρχία που είχε πολλούς κτηνοτρόφους. Εκεί, φυσικά, γίνονταν και αγροζημίες και πολλοί βοσκοί έτρεχαν σ’ αυτόν τον δικηγόρο, γιατί με πονηρά επιχειρήματα έπειθε και τον αγρονόμο και τον ειρηνοδίκη. Έτσι οι καημένοι γεωργοί πολλές φορές όχι μόνο δεν έβρισκαν το δίκαιο για τα σπαρτά που τους κατέστρεφαν τα κοπάδια, αλλά έβρισκαν και τον μελά τους. Όλοι τον ήξεραν τον δικηγόρο αυτόν και κανείς τίμιος άνθρωπος δεν τον πλησίαζε. Ακόμη και ο Πνευματικός να δήτε τι συμβούλεψε έναν ευαίσθητο βοσκό. Ο βοσκός αυτός είχε ένα μικρό κοπάδι και μια σκύλα. Μια φορά που η σκύλα είχε γεννήσει, έδωσε τα κουταβάκια σε άλλους και κράτησε μόνον την μάνα. Εκείνο το διάστημα είχε χαθή μια προβατίνα και είχε αφήσει το αρνάκι της που θήλαζε. Αυτό, επειδή δεν είχε μάνα, έτρεχε πίσω από την σκύλα και θήλαζε από αυτήν, η οποία ένιωθε και η ίδια ανακούφιση. Έτσι τα δύο ζώα είχαν συνηθίσει και το ένα έβρισκε το άλλο. Ο καημένος ο βοσκός, όσο και να προσπαθούσε να τα ξεχωρίση, εκείνα έσμιγαν. Επειδή ήταν ευαίσθητος ο βοσκός, σκέφθηκε να ρωτήση τον Πνευματικό εάν τελικά τρώγεται το κρέας του αρνιού ή όχι. Ο Πνευματικός, έχοντας υπ’ όψιν του και την φτώχεια του βοσκού, σκέφτηκε λίγο και του είπε: “Το αρνί αυτό, παιδί μου, δεν τρώγεται, γιατί θήλασε από την σκύλα, αλλά ξέρεις τι να κάνεις; Επειδή όλοι οι άλλοι βοσκοί πηγαίνουν δώρα στον δικηγόρο τον δείνα αρνιά και τυριά, να του πας και συ αυτό το αρνί να το φάη. Μόνον αυτός έχει ευλογία να το φάη, γιατί όλος ο κόσμος ξέρει που είναι άδικος”. Όταν είχε γεράσει πια ο άδικος αυτός δικηγόρος και έπεσε στο κρεββάτι, υπέφερε χρόνια από εφιάλτες και δεν μπορούσε να κοιμηθή. Τον χτύπησε και ημιπληγία και δεν μπορούσε ούτε να μιλήση. Προσπάθησε ο Πνευματικός να τον κάνη τουλάχιστον να γράψη τις αμαρτίες του, αλλά είχε χάσει και τον έλεγχο, και αναγκαζόταν να του διαβάζη την ευχή των Επτά Παίδων, για να κλείση λίγο τα μάτια του να κοιμηθή. Του διάβαζε και εξορκισμούς, για να γαληνέψη λίγο, μέχρι που αναπαύθηκε, και ας ευχηθούμε ο Θεός να τον αναπαύση πραγματικά.

- Γέροντα, πολλοί πιστεύουν ότι τους έχουν κάνει μάγια. Πιάνουν τα μάγια;
- Εάν ο άνθρωπος έχη μετάνοια και εξομολογήται, δεν πιάνουν. Για να πιάσουν τα μάγια, θα έχη δώσει κάποιο δικαίωμα ο άνθρωπος. Θα αδίκησε κάποιον, θα κοροϊδεύη καμμιά κοπέλα κ.λπ. Τότε θα πρέπη να μετανοήση, να ζητήση συγχώρηση, να εξομολογηθή, να τακτοποιηθή και να επανορθώση αυτό που έκανε. Γιατί αλλιώς, και όλοι οι παπάδες να του διαβάσουν εξορκισμούς, δεν λύνονται τα μάγια. Αλλά και μάγια να μην του έκαναν, και μόνον το άχτι της αδικημένης ψυχής αρκεί για να τον βασανίζη.
Υπάρχουν δυο μορφές αδικίας, η υλική και η ηθική. Υλική αδικία είναι, όταν αδική κανείς τον άλλον σε υλικά πράγματα. Ηθική είναι, όταν λ.χ. κάποιος γελάση μια κοπέλα, και αν μάλιστα είναι ορφανή, με πενταπλάσιο βάρος βαραίνει την ψυχή του. στον πόλεμο η σφαίρα ξέρεις πώς κυνηγάει τους ανήθικους; εκεί βλέπεις έντονα την θεία δικαιοσύνη, την προστασία του Θεού. Ατιμία στον πόλεμο δεν σηκώνει. Ανήθικο άνθρωπο θα τον βρη σφαίρα. Μια φορά πηγαίναμε με την διλοχία μας να αντικαταστήσουμε ένα τάγμα. Εν τω μεταξύ όμως μας χτύπησαν και ριχτήκαμε στην μάχη. Ένας, θυμάμαι, από εκείνο το τάγμα είχε κάνει την προηγούμενη μέρα μια ατιμία, είχε βιάσει μια έγκυο, την καημένη. Ε, σ’ εκείνη την επιχείρηση μόνον αυτός σκοτώθηκε!! Φοβερό! Όλοι έλεγαν μετά: “Το κτήνος, καλά έπαθε και σκοτώθηκε!” Ιδίως αυτοί που κάνουν πονηριές, που κοιτάζουν να ξεφύγουν από ‘δω, να ξεφύγουν από ‘κει, τελικά δεν γλυτώνουν. Είναι παρατηρημένο ότι όσοι πιστεύουν πολύ, φυσικά ζούνε και τίμια, χριστιανικά, και το σώμα τους το τίμιο προστατεύεται από τα πυρά περισσότερο απ’ ό,τι αν φορούσαν Τιμιόξυλο.

Από το βιβλίο:
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Α΄ – ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ)


Μοιράστε το


6 Οκτωβρίου 2011

APPLE - Το Περιβόλι με τα Μήλα


Τριάντα μικροκυκλώματα σε ένα μικρό κουτί, με ένα πληκτρολόγιο επάνω και μια ασπρόμαυρη τηλεόραση. Τόσα χρειάστηκε ένας πρώην χάκερ, ο πολωνικής καταγωγής Στιβ Ουόσνιακ, για να αλλάξει την τεχνολογική ιστορία του κόσμου. Ο πρώτος προσωπικός ηλεκτρονικός υπολογιστής ήταν γεγονός.

Το 1976 ο Ουόζνιακ ξόδευε τον ελεύθερο χρόνο του προσπαθώντας να φτιάξει ένα μικρό και εύκολο στη χρήση ηλεκτρονικό υπολογιστή. Τελικά κατάφερε και έφτιαξε έναν, ο οποίος ήταν μικρότερος από μια φορητή γραφομηχανή, αλλά με σαφώς μεγαλύτερες δυνατότητες.

Οι ιδρυτές της Apple (Στιβ Ουόσνιακ, Στίβεν Τζομπς) στο γκαράζ τους

Όταν ο 26χρονος σχε­δια­στής της Hewlett-Pack­ard πήρε τον υπολογιστή για να τον δείξει στους συναδέλφους του, ένας συνάδελφος και φίλος του, ο Στίβεν Τζομπς, του πρότεινε να τον εκμεταλλευτούν εμπορικά. Ο Τζομπς πίστευε ότι αυτό το μηχάνημα θα ήταν χρήσιμο για τις επιχειρήσεις, προκειμένου να ελέγχουν τα αποθέματά τους, αλλά και για τα απλά νοικοκυριά που θα ήθελαν να οργανώσουν καλύτερα τα οικονομικά τους.

Ο πρώτος υπολογιστής Apple


Οι δύο νέοι, έχοντας τη διαβεβαίωση από ένα τοπικό κατάστημα με ηλεκτρονικά ότι θα αγόραζε 50 τέτοιους υπολογιστές, πούλησαν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν (ο Τζομπς ένα μίνι βαν και ο Ουόζνιακ έναν επαγγελματικό υπολογιστή) και κατάφεραν να μαζέψουν 1.300 δολάρια για να αρχίσουν την παραγωγή στο γκαράζ του Τζομπς.

Ο νέος υπολογιστής, που βγήκε ατην αγορά την πρωταπριλιά του 1976, ονομάστηκε Apple (Μήλο), μια επιλογή του Τζομπς ο οποίος είχε κάποτε δουλέψει σε ένα περιβόλι με μήλα και πίστευε ότι το συγκεκριμένο φρούτο ήταν θρεπτικό, με ωραία συσκευασία (φλούδα) και με μεγάλη διάρκεια ζωής. Apple ήταν και το όνομα της αγαπημένης δισκογραφικής εταιρείας του Τζομπς, το οποίο, συν τοις άλλοις, θα βρισκόταν στον τηλεφωνικό κατάλογο πιο πάνω από την καταχώριση της Atari. Το αρχικό λογότυπο απεικόνιζε τον Ισαάκ Νεύτωνα να ρεμβάζει κάτω από μια μηλιά – εξ ου και η επιλογή του μήλου. Επειδή, όμως, το περίγραμμα του φρούτου έμοιαζε περισσότερο με πορτοκάλι, προτιμήθηκε η δαγκωμένη εκδοχή βαμμένη στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Ο Apple, παρά την υψηλή τιμή του (666,66 δολάρια), άρχισε να βγάζει λεφτά από την πρώτη κιόλας μέρα, διότι ήταν ένα μοναδικό προϊόν χωρίς σοβαρό ανταγωνισμό. Σε σχέση με άλλους υπολογιστές –που ήταν πολύπλοκοι στη χρήση, χωρίς οθόνη, πληκτρολόγιο και δυνατότητα αποθήκευσης– ο Apple ήταν αριστούργημα. Ήταν ένα μηχάνημα απλό, εύκολο στην παραγωγή και πολύ ελαφρύ (ζύγιζε μόλις πέντε κιλά), σε σημείο που οι υπεύθυνοι της εταιρείας σκέφτονταν να χρησιμοποιήσουν πιο βαριά υλικά ώστε όταν το σήκωναν οι αγοραστές να έχουν την εντύπωση ότι κάτι είχε μέσα…

Ο Ουόζνιακ, έχοντας ήδη ένα εκατομμύριο δολάρια από τον Apple, προχώρησε ένα χρόνο αργότερα στο σχεδιασμό τον Apple II, ο οποίος ήταν ακόμη πιο φιλικός στον χρήστη, με ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης και με δυνατότητα χρησιμοποίη­σης εικόνων και χρωμάτων. Το αναβαθμισμένο αυτό μοντέλο έγινε ανάρπαστο κυρίως από απλούς χρήστες που ήθελαν να εξοικειωθούν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Οι πωλήσεις έφθασαν τα 200 εκατομμύρια δολάρια το 1980 (αν και έπεσαν κατακόρυφα την επόμενη χρονιά, αφού ο Apple?III απέτυχε στην αγορά) και οι δύο συνεταίροι ήταν ήδη πολυεκατομμυριούχοι. Ο Ουόζνιακ αποσύρθηκε και επέστρεψε με άλλο όνομα στο πανεπιστήμιο, όπου πήρε το πτυχίο του στα ηλεκτρονικά. Αργότερα γύρισε στην επιχείρηση που είχε ιδρύσει, όμως το 1985 έφυγε οριστικά αφού δεν μπόρεσε να συνυπάρξει με τον συνεταίρο του. Ίδρυσε μια βραχύβια επιχείρηση παραγωγής τηλεκοντρόλ, με την οποία όμως ήρθε αντιμέτωπος με τον Τζομπς (ο οποίος αργότερα εκδιώχθηκε από την Apple), που είχε πείσει τους προμηθευτές να μην του παρέχουν πρώτες ύλες…

Σήμερα, ο Στιβ Ουόζνιακ, που πριν τρεις δεκαετίες δημιούργησε τον πρώτο μικρό ηλεκτρονικό υπολογιστή, έχει ιδρύσει μια εταιρεία ασύρματης τεχνολογίας, έχει δωρίσει αρκετά χρήματα για την ανέγερση και τον εξοπλισμό σχολείων, ενώ έχει τιμηθεί ουκ ολίγες φορές για την προσφορά του στην επιστήμη των υπολογιστών αλλά και για τις φιλανθρωπίες του.

Όσον αφορά τον έτερο ιδρυτή, τον ιδιόρρυθμο Στιβ Τζομπς, επέστρεψε ως σωτήρας στην Apple το 1997, μετά από μια επιτυχημένη καριέρα ως παραγωγός κινουμένων σχεδίων. Σήμερα, αν και αμείβεται με μόλις ένα δολάριο ετησίως, είναι ο 140ος πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, με περιουσιακά στοιχεία που ανέρχονται σε 4,4 δισ. δολάρια.

Από το βιβλίου του Ιωάννη Πρωτοπαπαδάκη:
Γνωστά Ονόματα, Άγνωστες Ιστορίες 2


Μοιράστε το


3 Οκτωβρίου 2011

Σχολεία, παιδικοί σταθμοί, παιδότοποι και χημικά

γράφει ο παιδίατρος Κωνσταντίνος Νταλούκας

Ακριβώς όπως και στο σπίτι, ρύπανση του αέρα μπορεί να υπάρχει και μέσα στο σχολείο, τον παιδικό σταθμό ή και τον παιδότοπο.

Μελέτες από τις ΗΠΑ δείχνουν ότι τα μισά από τα σχολεία έχουν προβλήματα με την ποιότητα του αέρα.

Τα σχολεία προκαλούν μεγάλο ενδιαφέρον για μελέτες της ποιότητας του εσωτερικού αέρα. Δυστυχώς δεν γίνονται χρηματοδοτήσεις για τέτοιες μελέτες και σε πολλές περιπτώσεις οι χρηματοδοτήσεις διακόπηκαν.

Όσο το σχολείο κτιριακά παλιώνει, και στην ανάγκη που υπάρχει για συντήρηση, τόσο μεγαλώνουν και τα προβλήματα που αφορούν τα επίπεδα της σκόνης, της μούχλας και τα pesticides. Τρέχουσες συντηρήσεις και περιοδικές ανακατασκευές του κτιρίου επιβαρύνουν περισσότερο την ποιότητα του αέρα. Επιπρόσθετη επιβάρυνση του αέρα μπορεί να γίνει από χημικά που περιέχονται σε υλικά καλλιτεχνικών μαθημάτων, από φωτοαντιγραφικά μηχανήματα και laminators, αρώματα και έπιπλα. Η σκόνη στα σχολεία επίσης μπορεί να περιέχει μόλυβδο, pesticides και διάφορα τοξικά που περιγράφηκαν πιο πάνω.

Η ποιότητα του αέρα στα σχολεία εξαρτάται από την ποσότητα του αέρα που κυκλοφορεί μέσα στο κτίριο. Αν ο αέρας δεν ανανεώνεται αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την κακή ποιότητα του αέρα. Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι η προσπάθεια να μειώσουμε το κόστος της θέρμανσης ενός μεγάλου κτιρίου από την μία, ενώ υπάρχει πιθανόν η ανάγκη να μένουν ανοικτά τα παράθυρα σε παλαιότερα κτίρια που δεν διαθέτουν σύστημα εξαερισμού από την άλλη.

Τα περισσότερα από τα προβλήματα υφίστανται και για τους παιδικούς σταθμούς και εξαρτώνται από την θέση τους, τις πρακτικές συντήρησης του κτιρίου και από την παλαιότητα του κτιρίου.

Τα περισσότερα από τα παιδιά περνούν περίπου οχτώ ώρες την ημέρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα, σε παιδικούς σταθμούς από την ηλικία των λίγων μηνών μέχρι και την ηλικία των έξη ετών. Μεγάλο πρόβλημα αποτελεί η συχνότητα της εξάπλωσης μιας λοίμωξης στον παιδικό σταθμό σε ένα μεγάλο αριθμό παιδιών. Η ανάγκη για τον περιορισμό των μικροβίων σε συνδυασμό με τις απαιτήσεις για την δημόσια υγεία μπορεί να συντελέσει σε μεγαλύτερη έκθεση και άγνωστους κινδύνους από ισχυρά χημικά που υπάρχουν σε προϊόντα καθαρισμού.

Οι πισίνες στα σχολεία έχουν από παλιότερα συσχετισθεί με την μετάδοση λοιμώξεων. Τα παιδιά εξ άλλου που κολυμπούν συχνά σε πισίνες μπορεί να εκτεθούν σε υψηλά επίπεδα απολυμαντικών μέσων (από μεγάλου βαθμού χλωρίωσης του νερού), με την εισπνοή και απορρόφηση από το δέρμα. Υψηλά επίπεδα χλωρίου στον αέρα πάνω και γύρω από την πισίνα μπορεί να ερεθίσουν τα μάτια και να βλάψουν τους πνεύμονες, επιβαρύνοντας ή πιθανόν και να προκαλέσουν άσθμα. Επαρκής αερισμός όπως και κατάλληλος χειρισμός και συντήρηση των οργάνων και των μηχανημάτων είναι ουσιαστικής σημασίας.

Η σημασία που έχει για την υγεία η άσκηση δεν πρέπει να μας κάνει να παραβλέπουμε τους κινδύνους που προκύπτουν από την έκθεση σε κακής ποιότητας αέρα.

Το παιδί επιβάτης σε αυτοκίνητα και λεωφορεία

Πολλά από τα παιδιά μπορεί να μετακινούνται με λεωφορεία που χρησιμοποιούν πετρέλαιο (diesel) για καύσιμο.

Ο διεθνής οργανισμός έρευνας για τον καρκίνο θεωρεί τα αέρια που παράγονται από την καύση του πετρελαίου σαν πιθανό καρκινογόνο παράγοντα. Επίσης προκαλούν ερεθισμό στα μάτια και τους πνεύμονες, επηρεάζοντας το άσθμα, τις αλλεργίες και πιθανόν περιορίζουν την φυσιολογική ανάπτυξη του παιδικού πνεύμονα.

Δύο έρευνες από τις ΗΠΑ εδραιώνουν ότι τα επίπεδα της καύσης του πετρελαίου είναι μεγαλύτερα μέσα στα λεωφορεία (τέσσερις έως και δέκα φορές περισσότερο) απ’ ότι έξω.

Η έκθεση είναι υψηλότατη μέσα και γύρω από λεωφορεία που είναι στο ρελαντί και υψηλότερη στο πίσω μέρος του λεωφορείου παρά στο εμπρός με τα παράθυρα κλειστά.

Ο αέρας μέσα στα λεωφορεία επίσης αποτελεί μια πηγή έκθεσης. Μελέτες έχουν δείξει ότι τα επίπεδα του βενζολίου είναι τέσσερις φορές υψηλότερα και του μονοξειδίου του άνθρακος δέκα φορές υψηλότερο μέσα στο αυτοκίνητο παρά έξω από αυτό.

ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

Οδηγείτε λιγότερο.

Μην αφήνετε το αυτοκίνητο σας στο ρελαντί.

Στηρίξτε μέτρα που περιορίζουν το ρελαντί στα λεωφορεία (κυρίως αυτά που περιμένουν να φορτώσουν παιδιά έξω από τους παιδικούς σταθμούς), βελτίωση των συστημάτων εξάτμισης, προγράμματα για καθαρότερα καύσιμα και μακροπρόθεσμα πέρασμα σε νέες τεχνολογίες.


Μοιράστε το


Κριτική Βιβλίου - Το Χέλι ο Γλιστρούλης

Είναι αλήθεια πως η παιδική λογοτεχνία τα τελευταία χρόνια έχει κάνει μεγάλα άλματα και τα νέα βιβλία που εκδίδονται είναι ποιοτικά και φτιαγμένα με μεράκι και ευαισθησία. Επειδή η εποχή μας απειλείται από πολλά προβλήματα, τα βιβλία που έχουν περιβαλλοντικά θέματα κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον των παιδιών. Τα συγκεκριμένα αναγνώσματα αναπτύσσουν υπεύθυνες στάσεις για να συμβάλλουν και τα ίδια στην προστασία της οικολογικής ισορροπίας. Μαθαίνοντας στα παιδιά την ποιότητα και διδάσκοντας τις αξίες της ζωής, οι αυριανοί μας πολίτες θωρακίζονται από μια ηθική που έχει σχέση με το περιβάλλον. Αυτή είναι η περιβαλλοντική ηθική. Γνωρίζοντας όλα αυτά, η συγγραφέας έγραψε Το χέλι ο Γλιστρούλης και προσπάθησε να περάσει τα μηνύματα της αλλά και να συνδέσει την τοπική ιστορία με το περιβάλλον.

Η περιοχή του Αμβρακικού είναι ο χώρος που λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα του βιβλίου. Πιο συγκεκριμένα, η Ροδιά και ο υγροβιότοπος. Εκεί βρίσκεται το Κέντρο Υγροτόπων Ροδιάς που εδώ και χρόνια συμβάλλει με το σημαντικό έργο του. Ο ήρωας του βιβλίου, ο Γλιστρούλης. είναι ένα ζωηρό χέλι που με την ενηλικίωση του γίνεται ένα ενθουσιώδες και χαρούμενο θαλασσινό. Μαζί με την αδελφή του την Κρυσταλλένια μεγαλώνει μέσα στην περιοχή που περικλείει η Ροδιά. Αγαπά τους ανθρώπους, τα πτηνά, τα βουβάλια και ακολουθεί χαρούμενο τα πριάρια που ξεναγούν τους μαθητές. Και ενώ ζει ανέμελα παραμονεύει ο κίνδυνος. Αυτός που όταν έλθει γίνεται αμείλικτος για όλους. Ο Γλιστρούλης ακροβατεί στα όρια της ανυπαρξίας γνωρίζοντας πως πλησιάζει στο τέλος του. Όμως η Κρυσταλλένια τον στηρίζει. Του θυμίζει τα παλιά, του δίνει την ελπίδα. Και ο Γλιστρούλης σηκώνει το ανάστημα. Ρίχνει σάλτο στην απέναντι πλευρά που είναι η ελπίδα. Και με δύναμη πνοής μπροστά στον κίνδυνο γίνεται σοφότερος. Ξέρει πως η ζωή δεν είναι για ξόδεμα, μα ανάγκη για πίστη και ευλογία στον Δημιουργό. Σώζεται, ξαναγυρίζει και συναντά όλα τα είδη που μεγάλωσε και τους «φωνάζει μυστικά στο βυθό πως η ζωή στον Αμβρακικό συνεχίζεται...».





Ένα υπέροχο παραμύθι από τη Μυρσίνη Βιγγοπούλου, που με την εικονογράφηση της Τέτης Σώλου απογειώνεται. Είναι αξιέπαινη η προσπάθεια αυτή και πιο πολύ του Κέντρου Υγροτόπων Ροδιάς να υιοθετήσει και να υποστηρίξει αυτή την έκδοση που διαφημίζει με τον καλύτερο τρόπο την περιοχή μας. Θα ήταν ευχής έργο να αγοράσετε αυτό το παραμύθι και μικροί και μεγάλοι να ταξιδέψετε μαζί του. Άλλωστε, Το χέλι ο Γλιστρούλης αξίζει μια περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μας, μα πιο πολύ στο βάθος της καρδιάς μας.

Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης
Περιοδικό Index

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ


Μοιράστε το


Ακτίνα Θανάτου


Τον Ιανουάριο του 1948, ένας διανομέας πίτσας καταφθάνει στο δωμάτιο 3327 ενός ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης. Ο λιπόσαρκος γέροντας που του ανοίγει την πόρτα έχει διάθεση για λίγη παρέα και τον προσκαλεί για να του δείξει ένα νέο υπέρ-όπλο, που το φύλαγε μέσα σε μια μεγάλη –όσο το πορτμπαγκάζ ενός αυτοκινήτου– ξύλινη κούτα. Ο ηλικιωμένος αυτός άντρας, μία από τις πλέον χαρισματικές αλλά και παρεξηγημένες προσωπικότητες του 19ου και 20ού αιώνα, ήταν ο Νίκολα Τέσλα.

Ήδη από το 1899, ο Τέσλα είχε αρχίσει να δουλεύει για τη δημιουργία ενός πανίσχυρου όπλου, το οποίο, όπως ισχυριζόταν, θα καταργούσε όλους τους πολέμους. Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων του για τη μετάδοση της ηλεκτρικής ενέργειας, στο εργαστήριό του στο Μανχάταν, είχε συνδέσει ένα μικρό ταλαντωτή με ένα σιδερένιο στύλο, καταφέρνοντας, άθελά του, να προκαλέσει κύματα που προκάλεσαν ασθενείς σεισμικές δονήσεις στη γύρω περιοχή. Όταν τον συνέλαβαν, δήλωσε στην αστυνομία ότι θα μπορούσε να καταστρέψει το Empire State Building, το ψηλότερο κτίριο της Αμερικής.

Τις επόμενες δεκαετίες και μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Τέσλα ασχολήθηκε με την κατασκευή της «ακτίνας θανάτου», όπως την ονόμασε ο Τύπος, αν και ο εφευρέτης διαφωνούσε με αυτό τον όρο δηλώνοντας ότι ήταν ένα αμυντικό υπέρ-όπλο, το οποίο θα καθιέρωνε την ειρήνη στον πλανήτη.
Το 1938, καθώς τα σύννεφα του πολέμου πλησίαζαν πάνω από την Ευρώπη και ιδιαίτερα πάνω από την αγαπημένη του πατρίδα Γιουγκοσλαβία, σε μια συνέντευξη στους New York Times δηλώνει ότι έχει στα χέρια του το υπέρ-όπλο, ένα αόρατο Σινικό Τείχος, το οποίο μπορεί να καταστρέψει κάθε απειλή από αέρος, λιώνοντας, χάρη στην εκπομπή ενέργειας που ισοδυναμούσε με 15 εκατ. βολτ, τους κινητήρες 10.000 και πλέον αεροπλάνων σε μια ακτίνα 400 χιλιομέτρων. Ισχυρίζεται ότι αυτό βασίζεται σε μια νέα αρχή της φυσικής, την οποία κανένας δεν έχει φανταστεί μέχρι τώρα, ενώ ζητάει 20 εκατ. δολάρια και απόλυτη αυτονομία κινήσεων, από την Αμερική ή τους Συμμάχους, για να το κατασκευάσει σε διάστημα τριών μηνών.

Εντέλει, το μυστηριώδες όπλο δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Λίγες μέρες μετά το περιστατικό με τον διανομέα πίτσας, ο Νίκολα Τέσλα άφησε την τελευταία του πνοή χωρίς να αποκαλύψει ποτέ τίποτα παραπάνω για την «ακτίνα θανάτου». Μετά τον θάνατό του, η αμερικάνικη κυβέρνηση κατάσχεσε όλα τα υπάρχοντα και τις σημειώσεις του, που έφθαναν τις μερικές χιλιάδες σελίδες. Το υπέρ-όπλο δεν βρέθηκε ποτέ, ενώ το FBI, μελετώντας προσεκτικά τις σημειώσεις, προσπάθησε ανεπιτυχώς να αναπαράγει το υπέρ-όπλο του εφευρέτη. Δυστυχώς, ο Νίκολα Τέσλα πήρε το μυστικό μαζί του.

(απόσπασμα από το βιβλίο του Ιωάννη Πρωτοπταπαδάκη,
"Είναι Τρελός ο Εφευρέτης"
που κυκλοφορεί
από τις Εκδόσεις Αθ. Σταμούλη.)

Πάνες για πτηνά, ιπτάμενα αυτοκίνητα, χάρτινα φορέματα, ρολόι σκύλων, πιρούνι μετρητής και φρένα του σκι είναι μερικές μόνο από τις πιο τρελές εφευρέσεις που κατοχυρώθηκαν ποτέ. Ένα χιουμοριστικό απάνθισμα με περισσότερες από 115 περίεργες, θεοπάλαβες και ενίοτε ξεκαρδιστικές εφευρέσεις, οι οποίες πέρασαν στην αφάνεια, αποτυγχάνοντας να αλλάξουν τον κόσμο... ευτυχώς!


Μοιράστε το


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...