Communion Bread and Blessed Bread

6 Αυγούστου 2013

Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός- AN ZOYΣΕ ΣΗΜΕΡΑ


Ο Δεκαπενταύγουστος ήταν η καλύτερη στιγμή του καλοκαιριού για το Μανώλη και τη Δέσποινα. Το σπίτι του παππού και της γιαγιάς, καρφιτσωμένο σε κάποια πλαγιά της Ηπείρου, δεν το άλλαζαν με τίποτε. Μόνο που φέτος τα πράγματα ήταν κάπως... διαφορετικά. Οι δυσκολίες της πατρίδας μας, τα προβλήματα των ανθρώπων της και ειδικά των νέων, είχαν ρίξει ένα βαρύ πέπλο από πάνω τους. Τότε μπήκε στη μέση ο παππούς. Παρακινούμενος από τη διάκριση και την αγάπη του για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τους μίλησε για τη ζωή και τις προφητείες του, αλλά κυρίως τους παρότρυνε να τον γνωρίσουν, ακολουθώντας τα χνάρια του σε μονοπάτια των βουνών που ήταν γεμάτα ιστορίες και θρύλους. Μέσα από αυτές τις διαδρομές, όλη η οικογένεια όχι μόνο διαπίστωσε την αλήθεια των λόγων του Αγίου, αλλά έμαθε να ζει με κάτι που είχαν ξεχάσει: την ελπίδα. Έτσι, παππούς, γιαγιά, γονείς και εγγόνια βάλθηκαν να βρουν τρόπο για να βγάλουν τον τόπο τους από την αφάνεια. Ο Άγιος βέβαια ήταν αυτός που τους παρακίνησε, αυτοί όμως έπρεπε να κάνουν την ευλογία πράξη. Κάπου ψηλά, σ΄ ένα χωριό της Ηπείρου…


Διαβάζω από το βιβλίο:
 

Δεκαπενταύγουστος στην Ήπειρο
Mε στολισμένη νυφούλα μοιάζει το εικόνισμα της Παναγιάς που γιορτάζει σήμερα και μαζί της γιορτάζει όλο το χωριό. Δε θυμάμαι Δεκαπενταύγουστο που να μην ήμασταν στην Ήπειρο. Μαζί με την Παναγιά έχει τη γιορτή της και η γιαγιά μας, η Δέσποινα, και η μικρή μου αδελφή, που έχει το όνομά της. Όταν γεννήθηκα, πριν από 15 χρόνια, ο παππούς κι η γιαγιά έχασαν το μικρότερο γυιο τους, το Μανωλάκη, 22 χρονών παλληκάρι. Ο πατέρας μου, για να παρηγορηθεί από τον ξαφνικό θάνατο του αδελφού του, μου έδωσε το όνομά του. Την ημέρα της βάφτισής μου, η γιαγιά η Δέσποινα ακούμπησε τον πόνο της πάνω στην Παναγία κι από τότε έγιναν αχώριστες. Παρ’ όλο τον καημό της ποτέ δεν την άκουσα να βαρυγκομά. Κι όποτε ο παππούς, ο Γιώργης, αναφέρει κάτι με παράπονο, εκείνη πάντα τον παρηγορεί:
«Δόξα Σοι ο Θεός που μας χάρισε ένα τόσο καλό παιδί για 22 ολόκληρα χρόνια. Ύστερα το ήθελε κοντά Του στον ουρανό. Μας το πήρε, κι αυτό χαίρεται τώρα δίπλα στο Χριστό».
Όλη η χαρά του ουρανού και της Αναστάσεως φαίνεται ακόμη και στο πρόσωπό της. Γι’ αυτό κάποτε στο μάθημα, που η φιλόλογος μάς ρώτησε: «ποιος ξέρει τι είναι η χαρμολύπη», αυθόρμητα φώναξα: «η γιαγιά η Δέσποινα!» και οι συμμαθητές μου έσκασαν στα γέλια...

Ο κόκορας ο κρασάτος με τις χυλοπίτες της γιαγιάς έχει την τιμητική του θέση στο γιορτινό μας τραπέζι. Αν βέβαια πέσει σε μέρα νηστείας, τη θέση του παίρνουν οι πέστροφες, που ψαρεύουμε μαζί με τον παππού στο ποτάμι. Μάλιστα φέτος τού φέραμε δώρο ένα σύγχρονο καλάμι ψαρέματος και, είναι αλήθεια, το χάρηκε σαν μικρό παιδί.
Από το παράθυρό μου ρίχνω κλεφτές ματιές στην αυλή. Η γιαγιά έχει στρώσει το τραπέζι κάτω από την κληματαριά κι η μαμά τη βοηθά στο σερβίρισμα. Ο παππούς κι ο πατέρας έχουν από ώρα πιάσει την κουβέντα πίνοντας το τσιπουράκι τους. Βλέποντας τις λαχταριστές λιχουδιές, κλείνω βιαστικά το φορητό υπολογιστή και φωνάζω την αδελφή μου:
– Δέσπω, ώρα να κατέβουμε για φαγητό. Βγάλε επιτέλους τα ακουστικά και πάμε! Το τραπέζι είναι έτοιμο.
– Τι φωνάζεις, παιδάκι μου, κουφή είμαι;
– Απ’ ό,τι φαίνεται... Ξεκόλλα πια από το κινητό σου και μην τολμήσεις να το πάρεις μαζί σου στο τραπέζι!
– Κοίτα ποιος μιλάει! Μήπως εσύ ήταν ανάγκη να κουβαλήσεις στο χωριό τον υπολογιστή σου;
– Είμαι αρκετά μεγάλος για να ξέρω τι πρέπει να κάνω.
– Ωραία, λοιπόν, αλλά μην ξεχνάς ότι κι εγώ φέτος θα πάω στο Γυμνάσιο!


 Για αγορές μέσω Internet: http://bit.ly/19Kiawt
Χρονολογία έκδοσης: 07 2013
ISBN: 9789604951222
Σχήμα: 14Χ21
Σελίδες: 120
Κατηγορία είδους: ΒΙΒΛΙΟ
Εκδότης: ΑΘΩΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
Κωδικός Προϊόντος: 2494


Μοιράστε το


0 comments:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...